earth.kyttaro

Earth: Περίεργοι ιππότες με (πολύ) αργόσυρτα τέμπο…

Του Δημήτρη Βελοπετρόπουλου

Η πρώτη εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με τη μουσική των Earth είναι δανεισμένη από το αγαπημένο μυθιστόρημα του Θερβάντες: ο ρομαντικός αυτοαποκαλούμενος ιππότης που μετά την πρόσκαιρη ταπείνωση, μαζεύει τα κομμάτια της άθλιας πανοπλίας του, ανεβαίνει αργά αργά στο γέρικο άλογο του και συνεχίζει περήφανος το μοναχικό του ταξίδι στην ερημιά της ισπανικής υπαίθρου του 1600. Οι Earth με τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα τους, τα αργόσυρτα τέμπο και την επική ατμόσφαιρα που δημιουργούν μέσα από τις ελάχιστες νότες που χρησιμοποιούν, θα μπορούσαν να προσφέρουν την κατάλληλη μουσική επένδυση για τη μοναχική πορεία του ήρωα προς αυτό που δεν υφίσταται για τους υπολοίπους αλλά για τον ίδιο αποτελεί το νόημα της ίδιας του της ύπαρξης. Υπό το πρίσμα, όμως, της μινιμαλιστικής, αργοκίνητης μουσικής του Dylan Carlson, τα τοπία και τα πρόσωπα στην εξέλιξη της περιπλάνησης αυτής θα έπαιρναν σταδιακά αλλόκοτο σχήμα, όπως ακριβώς αποτυπώνεται στο artwork του ‘Angels of Darkness, Demons of Light IΙ’ που εμπνεύστηκε η δημιουργός και συντοπίτισσα του Carlson στο Seattle, Stacey Rozich.

earth1

25 χρόνια κουβαλάει στις πλάτες του τους Earth ο Dylan Carlson, ήδη από τις αρχές των ’90s, όταν επηρεασμένοι από τα επίσης πατριωτάκια τους Melvins, επιδίδονταν σε ένα θορυβώδες ambient metal – όπως το χαρακτήριζε ο ίδιος – με βαρύ παραμορφωμένο ήχο, τιγκαρισμένο στο reverb και το feedback, ακατέργαστο θόρυβο σε πολλά σημεία και έλλειψη ρυθμού σε άλλα, καθιστώντας τους πρωτοπόρους στο ιδίωμα που οι ειδήμονες βάφτισαν drone metal. Στο πέρας του χρόνου ο ήχος τους έγινε πιο καθαρός, ίσως επειδή σιγά σιγά «καθάριζε» κι ο Carlson από τα ναρκωτικά, για να φτάσουμε στο παράδοξο η μπάντα να διανύει σήμερα την πιο δημιουργική της φάση, 25 – και βάλε – χρόνια μετά. Με το επίσης παράδοξο να έχει ως drummer και μόμινο μέλος στις σερί κυκλοφορίες της τελευταίας δεκαετίας την Αdrienne Davis, η οποία παίζει «κάτι σαν τύμπανα». Περίεργοι τύποι αυτοί οι Earth…

Υπήρχαν τελικά πολλοί λόγοι που γέμισε το Κύτταρο την προηγούμενη Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου για «μια μπάντα που δε δίνει live αλλά χαρίζει εμπειρίες ζωής» όπως εμφατικά ανέφερε το Δελτίο Τύπου του διοργανωτή. Λογικό επακόλουθο, λοιπόν, και ο εξώστης να αποτελεί τη μοναδική επιλογή για κάποιον που έμπαινε στο χώρο λίγο μετά τις 10 και ήθελε να έχει οπτική επαφή με το stage όπου οι δικοί μας Universe 217 είχαν ήδη ξεκινήσει το opening act της βραδιάς. Σίγουρα έπαιξαν κι αυτοί το δικό τους ρόλο στο να γεμίσει το Κύτταρο από νωρίς. Και όχι άδικα. Ομολογώ ότι, παρά της καθολικής αναγνώρισης που δικαίως τυγχάνουν, μέχρι τώρα δεν τους είχα δώσει τη δέουσα προσοχή, ίσως γιατί όσες φορές τους πετύχαινα on stage ήταν πάντα «άκυρο» support σε “stonero-southernο-hype” μπάντες (σ.σ. έχασα τους Neurosis προφανώς), έχοντας κοινό με συγκεκριμένη διάθεση με αποτέλεσμα να χαντακώνονται από τον ήχο και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Αυτή τη φορά όμως έπαιζαν εντός έδρας. Γι’ αυτό ίσως και οι εμφανείς post/doom και art rock καταβολές τους φάνηκαν να τονίζονται ακόμα περισσότερο μιας και τόσο με τον κόσμο από κάτω όσο και με τη μπάντα που θα ακολουθούσε υπήρχε κοινός παρονομαστής. Ο άψογος ήχος τους βοήθησε να αναδείξουν σε όλη τους τη διάσταση τα στοιχεία που φαντάζομαι ότι αποτελούν τις σταθερές τους: όγκο και «θανατίλα» από τη μια, ψυχεδέλεια, αισθαντικότητα και ερμηνεία από την άλλη. Όσον αφορά το τελευταίο, πόνο, όπως φώναξε ένας τύπος από κάτω, δεν έδωσε μόνο η frontwoman της μπάντας, Τάνια, αλλά και οι υπόλοιποι τρεις σε τύμπανα, μπάσο και κιθάρα, οι οποίοι σημειωτέον, πέρα από το feeling που βγάζουνε, «το ’χουνε» και παικτικά. Πραγματικά απορώ πώς θάφτηκαν κομμάτια όπως τα ‘Νever’, ‘Nothing’ και ‘She’ στα προηγούμενα live που τους είχα δει. Το ‘Rest Ηere’ αν και ακυκλοφόρητο προς το παρόν είναι στο επίπεδο και το ύφος των δύο πρώτων. Αν είχα όμως να διαλέξω την κορυφαία στιγμή απ’ το 50λεπτο setlist τους μάλλον θα επέλεγα το ‘Εase’, το «διαμαντάκι» από το ομώνυμο ΕP που κυκλοφόρησαν πριν λίγους μήνες. Χίλια μπράβο παίδες.

Η προσγείωση πάντως από την έκσταση του live στη ζοφερή πραγματικότητα πρέπει να ήταν πολύ απότομη για τα μέλη των Universe 217 αφού με το που τελειώσανε επιδόθηκαν σε έναν αγώνα δρόμου για να καθαρίσουν σχεδόν μόνοι τους τη σκηνή από: ενισχυτές, pedalboards, καλώδια, παρακαλώδια, το 2ο σετ drums το οποίο χρησιμοποίησαν και ποιος ξέρει τι άλλο. Απ΄ότι φαίνεται στην Ελλάδα ο underground καλλιτέχνης, όσο αναγνωρίσιμος κι αν είναι, θα παραμένει για πάντα κουβαλητής. Εκτός αν φτάσει η εποχή που θα γεμίζει μόνος του το Gagarin, τουλάχιστον. Yπάρχουν και χειρότερα πάντως από το κουβάλημα. Όπως το να πηγαίνεις στην πρωινή δουλειά την επόμενη μέρα μετά το live σου. Και η δουλειά αυτή να είναι σε Τράπεζα. Ή ακόμα χειρότερα, να πηγαίνεις στην πρωινή δουλειά χωρίς την προοπτική του να κάνεις live. Ή ακόμα χειρότερα, να μην έχεις καν πρωινή δουλειά. Και να αναγκάζεσαι να γίνεις διασκεδαστής. Γι’αυτό να μην παραπονιούνται καθόλου η κυρία και οι κύριοι των Universe 217!

Έτσι κι αλλιώς, πώς θα μπορούσαν να τύχουν διαφορετικής αντιμετώπισης όταν οι headliners της βραδιάς απλά αδιαφορούν για λούσα και πολυτέλειες; Όταν δε χρειάζονται guitar techs και λοιπούς παρατρεχάμενους να τους στήσουν τον εξοπλισμό και να κουρδίσουν; Είπαμε, είναι περίεργοι τύποι αυτοί οι Earth. Λίγο μετά τις 11 εμφανίζεται στη σκηνή ο Dylan Carlson με κάτι πετάλια στην αγκαλιά του και τα καλώδια της τροφοδοσίας να κρέμονται (σαν φορτιστές κινητού όπως επισήμανε ο έτερος της παρέας). Αν κρίνω από τα χλιαρά χειροκροτήματα, μάλλον οι περισσότεροι δεν τον αναγνώρισαν αμέσως. Όση ώρα ξεμπέρδευε τα καλώδια, να σου και η Αdrienne Davis και μετά από κάμποση ώρα ο Don McGreevy χαμογελαστός, με το μπάσο του επ’ώμου, μέσα στη θήκη. Πραγματικά εντυπωσιακή είσοδος. Μόλις η Davis ολοκλήρωσε το σετ με τις διατάσεις της πίσω από την καμπίνα του μπάσου και ο McGreevy αποφάσισε να βγάλει έξω το εργαλείο, ο Carlson έδωσε τέλος στη σεμνή τελετή έναρξης αναφωνόντας ‘Hello Athens’ με την καρτουνίστικη φωνή του.

Ξεκίνημα με το ‘Badgers Bane’ και ο ήχος της κιθάρας είναι εξαιρετικός – μια ακόμη μαγκιά για τον Carlson που τα έστησε όλα μόνος του κι εξοικονόμησε και μερικά έξτρα δολάρια για μπύρες ή ό,τι άλλο. Παιγμένο πααάρα πολύ αργά έδειξε σε μυημένους και μη πώς θα κυλούσαν τα πράγματα για την επόμενη μιάμιση ώρα. Το ‘Even Hell Has its Heroes’, από το τελευταίο album ‘Primitive & Deadly’ που κυκλοφόρησε πέρυσι, αποδομήθηκε από σόλο και όλα αυτά που γέμιζαν τη στουντιακή version κι έμεινε γυμνό μόνο με το αρχικό του κιθαριστικό θέμα να επαναλαμβάνεται ξανά ξανά μέχρι να εμπεδωθεί καλά ακόμα κι από τον πιο αδιάφορο που μπορεί να υπήρχε στο χώρο. Επιστροφή στο πρόσφατο παρελθόν με το ‘The Bees Made Honey in The Lion’s Skull’, από το ομώνυμο album με τον ψαρωτικό τίτλο και το καταπληκτικό artwork, το οποίο μοιάζει να είναι στον αέρα με το αυξομειούμενο τέμπο και τις συνεχείς παύσεις που κόβουν τη ροή του. Οι κιθαριστικές τσαχπινιές που προσπαθεί να κάνει ο Carlson ενίοτε δεν του βγαίνουν αλλά δε δείχνει να νοιάζεται και τόσο, όπως κανένας άλλωστε. Το ’χαμε πάρει απόφαση, έτσι κι αλλιώς, ότι θα ακούγαμε κάτι ακόμα πιο minimal κι από το minimal του studio. Στο ‘There is a Serpent Coming’ η φωνή του Mark Lanegan δεν ακούστηκε ποτέ – μάλλον δεν πρέπει να είναι fan των προηχογραφημένων ο Dylan, όσο για να το τραγουδούσε ο ίδιος χλωμό για ευνόητους λόγους – ωστόσο το αργόσυρτο θέμα έφτανε και περίσσευε για να κάνει τους Carlson και McGreevy να σέρνονται πάνω στη σκηνή και την Davis να παίζει το «κάτι σαν τύμπανα» με τόσο πάθος που για κάποιον που την παρατηρεί για πρώτη φορά σίγουρα θα του φαινόταν αστείο ως θέαμα. Δεν ξέρω αν η κυρία τα καταφέρνει με πιο πολύπλοκους ρυθμούς, πάντως παίζει καλά με τις δυναμικές. Το απόλυτο σύρσιμο έγινε στο ‘Old Black’ από το ‘Angels of Darkness, Demons of Light I’ το οποίο αν και δεν είχε το καθαρό και γεμάτο ήχο του album, παρέμεινε επιβλητικό. Ο μπαγάσας ο Carlson πρέπει να έβγαλε όλο το live με ένα και μόνο ήχο.

Πίσω στο 1989, για ένα από τα πρώτα τραγούδια των Earth όπως είπε, το ‘Ouroboros is Broken’ σε μια έκδοση με πολύ λιγότερο χαμό σε σχέση με την original. Μετά τη 18η επανάληψη (τυχαίο το νούμερο), το απλό riff επιβλήθηκε και όλοι στο Κύτταρο κουνήθηκαν στο νωχελικό ρυθμό του. Αυτό γινόταν λίγο πολύ σε όλα τα κομμάτια που παίχτηκαν. Αν και αρκετοί δεν έμπαιναν κατ’ευθείαν στο νόημα, στο τέλος παρασύρονταν από τις άπειρες επαναλήψεις και τις «σάπιες» κινήσεις της τριάδας πάνω στη σκηνή. Ίσως από φόβο, ότι αν δε λύγιζαν σύντομα θα έτρωγαν «καμπάνα» καμιά εικοσαριά επαναλήψεις ακόμα. Για τέλος και για encore άφησαν άλλα δύο κομμάτια από το ‘Primitive & Deadly’, τα ‘Torn by the Fox of the Crescent Moon’ και ‘From the Zodiacal Light’ – χωρίς τα φωνητικά της Rabia Shaheen Qazi εννοείται – με τον κόσμο να ακολουθεί το αργοκίνητο τέμπο και τον Carlson να το καταευχαριστιέται σηκώνοντας ψηλά την Telecaster του κάθε φορά που ολοκληρωνόταν ο ίδιος κύκλος ξανά και ξανά.

Το live των Earth δεν ήταν αυτό που λέμε αψεγάδιαστο ενώ για τον Carlson ο κιθαριστικός μινιμαλισμός φαίνεται πως αποτελεί μονόδρομο. Κι όμως, το γεγονός ότι οι αντισυμβατικοί αυτοί τύποι, μέσα από τα πολλά τους παράδοξα, καταφέρνουν σταδιακά να επιβάλλονται και στο τέλος να μαγνητίζουν δείχνει ότι η επαναλαμβανόμενη μουσική τους από ένα σημείο και μετά δρα με τρόπο σχεδόν μυστικιστικό. Ίσως την επόμενη φορά, με κάνα δυο οργανικές προσθήκες, το live των Earth, εκτός από αργόσυρτο κούνημα και μυσταγωγία ανά σημεία, να χαρίσει σε αυτούς που θα το βιώσουνε και μια εμπειρία ζωής.

Μέχρι τότε ο ιππότης με το αλλόκοτο πρόσωπο θα συνεχίζει ακούραστα την περιπλάνησή του αναζητώντας το μεγαλείο για το οποίο πιστεύει ότι είναι προορισμένος…

Setlist

Universe 217
Harm
Counting Hours
Stay
Rest here
Never
Ease
Nothing
She\electrified
Mouth.

Earth
‘Badgers Bane’
‘Even Hell Has its Heroes’
‘The Bees Made Honey in The Lion’s Skull’
‘There is a Serpent Coming’
‘Old Black’
‘Ouroboros is Broken’
‘Torn by the Fox of the Crescent Moon’
Encore
‘From the Zodiacal Light’




There are no comments

Add yours