sanctuary.2015

Tα αποπαίδια της γαλατικής πολιτείας

Του Δημήτρη Βελοπετρόπουλου

Όταν ακούμε τo κύριο όνομα ‘Washington’ δύο πράγματα μας έρχονται στο μυαλό: α) η πρωτεύουσα των Η.Π.Α. και β) ο πρώτος Πρόεδρος των Η.Π.Α., George Washington. Για τα τσακάλια στη Γεωγραφία όμως υπάρχει και κάτι ακόμα: η πολιτεία της Washington. Xαίρω πολύ θα απαντήσει κάποιος. Η Washington είναι πολιτεία με πρωτεύουσα…την Washington. Λάθος! Η πολιτεία της Washington βρίσκεται διαμετρικά αντίθετα σε σχέση με την πρωτεύουσα, βρέχεται από τον Ειρηνικό, είναι στα σύνορα με Καναδά και αποτελεί τη βορειοδυτικότερη πολιτεία των Η.Π.Α (πλην Αλάσκας). Στον τόπο αυτό τη δεκαετία του ’60 συνέβαιναν περίεργα πράγματα. Σύμφωνα με το μύθο, στα πέριξ του Seattle διοργανώνονταν πάρτυ-τελετές, όπου οι νέοι της εποχής έπεφταν στη χύτρα με ένα μυστηριώδες μαγικό φίλτρο προκειμένου να υπεροδηγήσουν στο μάξιμουμ τις αισθήσεις και τη δημιουργικότητά τους. Λέγεται ότι ένας από τους πρώτους που δοκίμασαν το φίλτρο αυτό, και μάλιστα σε γερή δόση, ήταν ένας μαύρος 18χρονος από το Seattle, εκεί γύρω στα 1960, ο οποίος λίγα χρόνια μετά θα γινόταν ο κορυφαίος κιθαρίστας όλων των εποχών και άγαλμα στους δρόμους της γενέτειράς του.

jimi-hendrix-statue_seattle1

Για τους περισσότερους όμως το φίλτρο φαίνεται ότι λειτούργησε ως ισχυρό αφροδισιακό, αφού λόγω της αυξημένης λίμπιντο που τους προκαλούσε, επιδίδονταν σε ακατανόμαστες πράξεις που θα έκαναν οποιοδήποτε ευσυνείδητο πολίτη να κοκκινίζει από ντροπή – τουλάχιστον στα φανερά. Ως λογικό επακόλουθο, κάποια μωρά που γεννήθηκαν τη δεκαετία του ’60 στη … γαλατική πολιτεία της Washington, δεν ήταν προορισμένα να ζήσουν μια φυσιολογική άρα και αδιάφορη ζωή.
Αν και γεννήθηκαν … κανονικά, δεν μεγαλώσανε κανονικά και κάποια από αυτά, ούτε και πέθαναν κανονικά.
Σίγουρα πάντως ήταν αποφασισμένα να μη χαραμίσουν τη δημιουργικότητά τους σαν τους γονείς τους που ξεκίνησαν ελπιδοφόρα αλλά κάπου το ’χασαν στην πορεία. Οι παρέες των παιδιών αυτών, στριμώχνονταν σε γκαράζ, άκουγαν και έφτιαχναν μουσικές, σύστηναν φίλους μουσικούς σε άλλες φιλικές μπάντες και, κάπως έτσι, έστησαν την underground σκηνή της Washington με επίκεντρο το Seattle στα μέσα προς τέλη της δεκαετίας του ’80, η οποία κατέκτησε τον κόσμο στις αρχές των ’90s με τις ευλογίες βεβαίως του ΜΤV.

F26Grunge03

Η μουσική βιομηχανία επένδυσε με υψηλά επιτόκια απόδοσης και χαμηλό ρίσκο στον ήχο αυτό που πηγαινοέρχονταν μεταξύ punk, rock ‘n roll και metal, λανσάροντας το brand name που θα υποβοηθούσε το «προϊόν» να γίνει ακόμα πιο αναγνωρίσιμο και διαφοροποιημένο από τα υπόλοιπα που κυκλοφορούσαν στην πιάτσα. Κι όμως, ο heavy ήχος στο Seattle δεν περιστρεφόταν αποκλειστικά γύρω από το ‘grunge’ εκείνη την εποχή. Υπήρχαν και Queensryche, οι οποίοι απολάμβαναν, εκτός από προσωπική ικανοποίηση για τις δισκάρες που έβγαλαν τότε, και σημαντική εμπορική επιτυχία για τα δεδομένα progressive metal μπάντας. Υπήρχαν οι Earth για τους οποίους γράψαμε. Οι Melvins. Kαι βέβαια οι Sanctuary.

Το 1987 ο Dave Μustaine τους πήρε από το χέρι για την παραγωγή του πρώτου τους δίσκου ‘Refuge from Denied’ για να ακολουθήσει το κλασικό ‘Into the Mirror Black’ το 1990, όπου το speed power metal του πρώτου δίσκου με τα τσιριχτά φωνητικά του Warrel Dane, έπαιρνε πλέον μια πιο ώριμη prog power/thrash υπόσταση με το Dane να ξεδιπλώνει όλο το ταλέντο του σε ψηλές και χαμηλές οκτάβες μα πάνω απ’ όλα στιχουργικά και ερμηνευτικά.

Οι πιο παλιοί πρόλαβαν να τους δουν και να θαυμάσουν την ξανθιά μαλλούρα του Dane στην Αθήνα, 28η Οκτωβρίου του 1990 μαζί με Fates Warning σε ένα ιστορικό live που έγινε στον κινηματογράφο Άντζελα, στα Άνω Πατήσια. Την προηγούμενη είχαν παίξει στο σινέ Ελλήσποντος στη Θεσσαλονική. Ωραίες εποχές ε; Ο κινηματογράφος Άντζελα έκλεισε εκείνη τη χρονιά και οι Sanctuary διαλύθηκαν δυο χρόνια μετά, όταν τα φιλαράκια τους Alice in Chains έβγαζαν το ‘Dirt’ και οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις του Seattle τα αντίστοιχα masterpieces τους, ανοίγοντας την πόρτα του success story διάπλατα. Η επίσημη εκδοχή για τη διάλυση των Sanctuary είχε να κάνει με τις πιέσεις που ασκούσε η εταιρία τους, Epic Records, ώστε να κάνουν ‘grunge’ στροφή στον ήχο τους για να πουλήσουν λίγες εκατοντάδες χιλιάδες δίσκους παραπάνω όπως οι κοντοχωριανοί τους, με αποτέλεσμα να υπάρξουν διαφωνίες των μελών για την κατεύθυνση που θα έπρεπε να ακολουθήσει η μπάντα. Υπήρξαν όντως κάποιοι από τη μπάντα που άρχισαν να καλοβλέπουν το grunge ως προοπτική; Aν ναι, σίγουρα αυτοί δεν ήταν οι Warrel Dane, Jim Sheppard και Jeff Loomis (ότι είχε μπει στη μπάντα ως αντικαταστάτης του αρχικού κιθαρίστα Sean Blosl). Τώρα, το πώς το prog-power/thrash των Sanctuary θα μεταλλασσόταν σε grunge, θα ’χε ενδιαφέρον να το δούμε ως εγχείρημα… Η ανεπίσημη εκδοχή πάντως, και πιο αληθοφανής, ήταν ότι η διάλυση οφείλονταν στις μπουνιές που έπαιζαν ο ιδρυτής του γκρουπ Lenny Rutledge με το Dane συχνά πυκνά, έχοντας καταναλώσει σεβαστή ποσότητα αλκοόλ. Το 1992 οι Sanctuary διαλύθηκαν, με τους Dane, Sheppard και Loomis να σχηματίζουν άμεσα τους Nevermore και να γράφουν τη δική τους ιστορία ενώ οι Rutledge και Dave Budbill αποτραβήχτηκαν από το metal προσκήνιο με το πρώτο να ασχολείται περισσότερο με τη μουσική παραγωγή και το δεύτερο να παίζει εύπεπτο rock με τους Αlive Inside.

sanct2

20 χρόνια μετά, στο άκουσμα της πληροφορίας για το re-union των Sanctuary οι συνειρμοί περί αρπαχτής ήταν αναπόφευκτοι. Δεν αρκέστηκαν όμως στο να κάνουν συναυλίες μνήμης όπως το 2011 στο Gagarin. Τέλη του ’14 οι Rutledge, Dane, Sheppard και Budbill συνεπικουρούμενοι από τον παλιόφιλό τους Brad Hull στην κιθάρα, κυκλοφόρησαν τον τρίτο δίσκο τους, ‘Τhe Year the Sun Died’. Και τι δίσκο. Μουσικά περισσότερο κοντά στο ‘Into the Mirror Black’, με αρκετά πιο μοντέρνο ήχο, γεφυρώνει το κενό που έχουν αφήσει οι Nevermore μετά το τελευταίο αξιόλογο album τους ‘Τhis Godless Endeavor’ του 2005, χωρίς όμως να ακούγεται συνθετικά σαν Nevermore (ελλείψει Loomis και 7χορδων κιθάρων) παρά μόνο ως προς το κομμάτι των βαρύτονων φωνητικών του Dane, πράγμα που είναι απόλυτα φυσιολογικό γιατί έχει συνδεθεί τόσο πολύ η εν λόγω μπάντα με τη φωνή του που ακόμα και Βlack Keys να τραγουδήσει, πάλι Nevermore θα κάνει να θυμίζει. Ο δίσκος ρουφιέται από την αρχή μέχρι το τέλος, έχει μεστά κομμάτια που σου μένουν όλα με το πρώτο άκουσμα, πολύπλοκα όσο χρειάζεται, χωρίς κιθαριστικές υπερβολές. Μια αναφορά μόνο στο bonus track – μια απίστευτη διασκευή στο ‘Waiting for the Sun’ των Doors το οποίο φέρνουν στα μέτρα τους με απόλυτη φυσικότητα. Μάλλον ο Rutledge ξεχαρμάνιασε μετά την πρόωρη απόσυρση του από metal μπάντες για δύο δεκαετίες και τη μοναχική του ενασχόληση περισσότερο με την ακουστική κιθάρα. Φαίνεται ότι όλα αυτά τα χρόνια συνέχιζε αθόρυβα τη δική του παράλληλη πορεία, έγραφε και περίμενε. Ο Dane αποθέωσε τα κομμάτια του πρώην (και νυν ίσως) φίλου του, όσον αφορά την concept θεματολογία των στίχων και βέβαια την ερμηνεία, ξεχαρμανιάζοντας επίσης από τη … ναρκοσύνθεση – τουλάχιστον μέχρι νεωτέρας – των Nevermore. Ο άνθρωπος έχει μια μοναδική συνταγή στο να φτιάχνει ρεφραίν που να εγγυώνται ακόμα και σε death metal κομμάτι ότι θα γίνει hit. Ίσως γιατί εκτός από το να μαγειρεύει ρεφραίν, ξέρει να μαγειρεύει και στην πραγματικότητα – είναι σεφ με βούλα και υπογραφή όπως και ο κολλητός του Jim Sheppard και κάποτε μάλιστα λειτουργούσαν μαζί εστιατόριο στο Seattle.

Μάλλον τελικά δε γινόταν να μην πατηθεί παύση στην ιστορία των Sanctuary το ’92, καθώς απ’ ότι φαίνεται για να αντέξει μια metal μπάντα την πίεση από την παντοκρατορία του grunge στο Seattle εκείνη την εποχή, θα έπρεπε να είναι ενωμένη σαν γροθιά και οι Sanctuary δεν ήταν. Ο Dane βγάζει ακόμα πίκρα για το πόσο υποτιμούσαν τότε όσους ασχολούνταν με το metal στην πόλη του, αν και την απάντηση του την έχει δώσει και μόνο με την ενεργή παρουσία του στο χώρο τα τελευταία 30 χρόνια. Παρ’ όλα αυτά γουστάρει τη μουσική των Nirvana και κυρίως των Alice in Chains και έχει σε μεγάλη εκτίμηση τον Κurt Cobain και τους Layne Staley και Jerry Cantrell τους οποίους ήξερε καλά από παλιά. Αξίζει να ψάξει κάποιος συνεντεύξεις του για να πάρει μια γεύση για το πώς ήταν η κατάσταση στο Seattle τότε και σήμερα. Όπως π.χ. τη συνέντευξη του στο γερμανικό RockHard όπου μιλάει μαζί με το Rutledge για την πόλη του. Μας αποκαλύπτει και το μυστικό για το πώς να φτιάχνουμε την τέλεια πίτσα…

Όπως εύκολα μπορεί να γίνει αντιληπτό, το ‘π’ τρέφει μια ιδιαίτερη συμπάθεια για τον κύριο Warrel, τον κύριο Jim, τους Sanctuary, τους Νevermore (άντε και για τους υπόλοιπους Γαλάτες της Washington – απλά μιλάμε για metal τώρα).

Δε θα μπορούσε να λείπει λοιπόν από το πρόσφατο live των Sanctuary στο Gagarin.

Οι εντυπώσεις μας από αυτό, στο 2ο μέρος προσεχώς …




There are no comments

Add yours