SANCTUARY.ΑΝΟΙΓΜΑ

Tα αποπαίδια της γαλατικής πολιτείας στo Gagarin

Του Δημήτρη Βελοπετρόπουλου

Από τι ήταν φτιαγμένο λοιπόν το μαγικό φίλτρο από το οποίο αντλούν ακόμα δύναμη τα παιδιά και τα αποπαίδια της γαλατικής πολιτείας;

Από το Dylan Carlson δεν καταφέραμε να εκμαιεύσουμε κάτι, ούτε από το Mark Lanegan. Το live των Sanctuary στο Gagarin θα μας έδινε την τρίτη (και φαρμακερή;) ευκαιρία να αντλήσουμε κάποιες πληροφορίες σε διάστημα λιγότερο από ένα μήνα.

Με αυτή την προσμονή μπήκαμε στο χώρο της συναυλίας λίγο πριν το τέλος του setlist των Αθηναίων Sacral Rage που είχαν αναλάβει τον τιμητικό ρόλο του οpening act της βραδιάς. Ο κόσμος δεν ήταν πολύς, ο εξώστης δεν άνοιξε καν και κάτω ο χώρος ήταν μισογεμάτος.

Δεν πειράζει, καλύτερα.

Πριν το live δεν είχα ιδέα για τη μουσική των Sacral Rage. Βλέπω λοιπόν τρεις παιχταράδες σε τύμπανα, μπάσο και κιθάρα και ένα χαρισματικό frontman να αποδίδουν ένα απαιτητικό progressive speed metal made by U.S.A. βγαλμένο από τα τέλη των 80’s, από μια εποχή δηλαδή που όσοι ασχολούνταν με το συγκεκριμένο είδος βρίσκονταν ψηλά στη μεταλλική πυραμίδα και σίγουρα δε θεωρούνταν γραφικοί. Ακούγοντας τις πιτσικωτές, πληθωρικές μπασογραμμές να ξεχωρίζουν μια μπάντα μου ήρθε στο μυαλό: Watchtower. Λίγα λεπτά μετά η διασκευή στο ‘Asylum’ επιβεβαίωσε ότι οι Sacral Rage πρέπει να πίνουν νερό στο όνομα των πρωτοπόρων του U.S. prog metal. Όπως και ο τραγουδιστής τους στα ονόματα των Midnight, Jason McMaster και King Diamond. Ο κιθαρίστας ρίχνει πολύ μεράκι σε riffs, γέφυρες και σόλο, χωρίς να ξεφεύγει από τη γκρούβα των υπολοίπων παραπέμποντας σε επιδειξιομανή guitar hero. Ο ντράμερ πολύ δυνατός, μαζί με το μπασίστα δημιουργούν ένα σφιχτό rhythm section που κάνει μια δεύτερη κιθάρα να φαντάζει περιττή. Στα συν τους η πολύ καλή σκηνική παρουσία, με τον frontman Δημήτρη να δίνει το κάτι παραπάνω παίζοντας με τα laser που είχε στο γάντι με τα καρφιά. Απίστευτη μπάντα, με μια true metal προσέγγιση και αισθητική χωρίς γραφικότητες, αναλογίζομαι πόσες εργατοώρες μελέτης και πρόβας έχουν ξοδέψει για να παρουσιάσουν αυτό το τόσο απαιτητικό αποτέλεσμα, δεδομένου του νεαρού της ηλικίας τους και ότι ως μπάντα μετράνε μόλις 3 χρόνια ζωής. Οι fan του είδους σίγουρα έχουν σε μεγάλη εκτίμηση το ΕP τους ‘Deadly Bits of Iron Fragments’ και το πρώτο full length album τους ‘Illusions in Infinite Void’ που κυκλοφόρησε τον Φλεβάρη του ’15. Αλλά κι όσοι δεν ψήνονται για τον ήχο αυτό ας τσεκάρουν μια ελληνική μπάντα που αξίζει να ακουστεί και εκτός συνόρων. Μακάρι να συνεχίσουν έτσι.

Γύρω στις 10.20 οι Sanctuary άρχισαν να καταλαμβάνουν τις θέσεις τους στη σκηνή του Gagarin υπό τους ήχους του instrumental ‘Ad Vitam Aeternam’ και τον Warrel Dane να εμφανίζεται τελευταίος με το κλασικό καουμπόικο καπέλο και το μαλλί όχι στα μακρύτερα του.

SANCTUARY.LIVE

‘Arise and Purify’ και ‘Let the Serpent Follow Me’, τα δύο πρώτα κομμάτια του πρόσφατου δίσκου, παίχτηκαν χωρίς ανάσα στην αρχή και φαίνεται ότι μέσα σε λίγους μήνες έχουν ήδη «κάτσει» καλά στους περισσότερους. Ο ήχος ήταν ΟΚ, βελτιωνόταν όσο πέρναγε η ώρα ενώ οι 4 παλιοσειρές και ο ημι-μόνιμος Nick Cordle στην κιθάρα έδειχναν αρκετά κεφάτοι. Ο Dane αναρωτήθηκε αν θυμόμαστε το ‘Ιnto the Mirror Black’ προετοιμάζοντας το έδαφος για την πρώτη βουτιά στο παρελθόν.

Γιατί ήρθαν αυτοί που ήρθαν ρε Warrel, πλάκα μας κάνεις;

‘Seasons of Destruction’ και στα καπάκια ‘Die for my Sins’ και οι κακεντρεχείς που έβγαλαν μπλοκάκι για να σημειώσουν τις «πρασινάδες» του Dane δεν πρέπει να έμειναν πολύ ευχαριστημένοι. Ο Jim Sheppard δε σταμάτησε να χαμογελάει και να βγάζει τη γλώσσα του στις πρώτες σειρές, ο Βudbill στοιβαρός πίσω από το drumkit με τις δύο κάσες ενώ τον Cordle μόνο σεσσιονά δεν τον αποκαλούσες με την ενέργεια που έβγαζε και τα shred solos του. Η περίπτωση όμως ήταν ο Lenny Rutledge. Λιγότερο εκδηλωτικός από τους υπόλοιπους φαινόταν πραγματικά να απολαμβάνει το live από τη δεξιά μεριά της σκηνής άλλοτε κλείνοντας τα μάτια κι άλλοτε κοιτώντας κάπου απροσδιόριστα.

Η διασκευή του ‘White Rabbit’ αφιερώθηκε σε αυτούς που είναι κάπως μεγάλοι ή κάπως … μικροί στο … μάτι (το πιάσαμε το υπονοούμενο) για να ακολουθήσει το υπέρτατο ‘The Mirror Black’ στην κορυφαία στιγμή αυτής της πρώτης «βουτιάς» και το Dane να δίνει ρέστα στο κομμάτι από το παρελθόν που ταιριάζει περισσότερο στις τωρινές του ανάσες και τη θεατρικότητα που τον χαρακτηρίζει διαχρονικά.

Η Ελλάδα είναι (και) για Sanctuary – Nevermore η χώρα που έχουν τους φανατικότερους οπαδούς γι’αυτό και ο Dane δήλωσε ότι αγαπάει την Αθήνα ‘from his poor cold dead heart’ (το πιάσαμε κι αυτό το υπονοούμενο) προλογίζοντας το ‘Βattle Angels’ και απαιτώντας το πατροπαράδοτο mosh pit.

Kάτι τέτοιο δεν έγινε, αλλά από headbanging δεν πρέπει να είχε παράπονο.

Για την ιστορία, την τσιρίδα του chorus δεν θα ήταν δυνατό να την πιάσει 28 χρόνια μετά το 1987, πάντως μια χαρά την έφερε στα μέτρα του.

Επιστροφή στον πρόσφατο δίσκο που έβγαλαν “back from the dead” όπως είπε ο Dane, με την υπέροχη low-tempo σύνθεση ‘Exitium (Anthem of the Living)’ με το επιβλητικό ρεφραίν και τις minimal κιθάρες.

Στο ομότιτλο ‘The Year the Sun Died’ το πρόβλημα που αντιμετώπισε ο Sheppard με τον ενισχυτή του μπάσου ξεπεράστηκε (αν και για όση ώρα δεν έπαιζε δεν καταλάβαμε και μεγάλη διαφορά είναι η αλήθεια) κι όλοι έδωσαν ψυχή στην όμορφη αυτή μπαλάντα – με το Rutledge να δίνει λίγη παραπάνω με το ουσιαστικό σόλο του.

Mε τα ‘Question Existing Fading’ και το “old school thrashy”, όπως το χαρακτήρισε ο Dane, ‘Frozen’ έκλεισαν την τετράδα κομματιών από το ποιοτικότατο νέο album το οποίο και όλο να το έπαιζαν, προσωπικά δε θα με χαλούσε καθόλου. Επιστροφή στο ‘Refuge is Denied’ το οποίο όταν βγήκε «είμασταν παιδιά και πολλοί από εσάς αγέννητοι» όπως είπε ο Dane.

‘Soldiers of Steel’ και ‘Sanctuary’ και ο κόσμος μπροστά ακολουθεί τη μετάλλαξη των σκοτεινών αρπισμάτων σε μεταλλικά riffs και των ‘guarantee’ χαμηλών φωνητικών του Dane σε παρανοϊκές τσιρίδες. Μια τέτοια τσιρίδα φάνηκε να τον ζόρισε πολύ στο ‘Soldiers of Steel’ αν κρίνουμε από την έκφραση ανακούφισης που πήρε στο τέλος της.

Είναι δεδομένα τα δύο κομμάτια που θα άφηναν για το τέλος.

O Sheppard έδωσε το intro του ‘Future Tense’ και όπως ήταν αναμενόμενο ακολούθησε το πιο έντονο κοπάνημα της βραδιάς με το Dane να λέει «δικό σας» στα ρεφραίν για να ευχαριστήσει τον κόσμο και να κλέψει και μερικές ανάσες.

Στο εθιμοτυπικό ‘we want more’ κάποιοι λίγοι προτίμησαν να φωνάξουν ‘Νe-ver-more’ δίνοντας την αφορμή στο Dane για ένα ακόμα παιχνίδι με το κοινό σχετικά με το αν ήρθαν στη σωστή συναυλία προσθέτοντας ότι όταν έχεις πάρει την εκδίκησή σου απελευθερώνεσαι από το αίσθημα του θυμού (προσωπικό υπονοούμενο αυτό για κάποιον πρώην συνεργάτη του ίσως;)

‘Taste Revenge’ λοιπόν το encore, με το Dane να σπαταλάει και τα τελευταία φωνητικά αποθέματα που είχε κρατήσει, τον κόσμο να ταρακουνιέται ξανά και να ξελαρυγγιάζεται στην κραυγή ‘Revenge’ και τους Rutledge, Sheppard, Cordle και Budbill να κάνουν ένα τελευταίο χαμό για φινάλε.

Λίγο πριν αφήσουν οι Sanctuary τη σκηνή και βγάλουν την αναμνηστική φωτογραφία, ο Dane δήλωσε για ακόμα μια φορά πόσο απολαμβάνουν να παίζουν στη χώρα μας και πόσο μας αγαπούν ‘from their cold dead hearts’ ξανά.

Τι εμμονή!

sanctuary_gagar

Συνοψίζοντας, παρακολουθήσαμε ένα live άψογο μουσικά. Φωνητικά ο Dane στα χαμηλά του ήταν ο γνωστός θεός και στα ψηλά της παλιάς εποχής αξιοπρεπέστατος. Επικοινωνιακός, προλόγιζε το κάθε κομμάτι αστειευόμενος με τον κόσμο από κάτω έχοντας τον αέρα του βετεράνου που βρίσκεται σε οικείο χώρο. Όσοι ξενέρωσαν για την κούραση που έβγαλε σε κάποια σημεία, για τη χαλαρότητά του πάνω στη σκηνή και ότι δεν επιδόθηκε σε headbanging, τριπλά άξελ και 40 επαναλήψεις με 10 κιλα, ας αναλογιστούν ότι μιλάμε για έναν άνθρωπο που πλησιάζει τα 55, όχι για μηχανή. Προσωπικά, τον προτιμώ με το χαβαλέ και τον αυτοσαρκασμό του πάνω στη σκηνή παρά ως μοχθηρό υπερασπιστή του metal. Άλλωστε και το κοινό δεν ήταν περισσότερο εκδηλωτικό. Ούτε ένα mosh pit ή stage diving δεν έγινε, έτσι για το καλό. Μάλλον ο μέσος όρος ηλικίας ήταν αρκετά μεγάλος για κάτι τέτοιο.

Για τη μικρή προσέλευση ας μη μιλήσουμε καλύτερα…

Μια τελευταία παρατήρηση. Το γεγονός ότι οι Sheppard και Dane είναι συνοδοιπόροι μουσικά, και όχι μόνο, εδώ και 30 χρόνια φαίνεται και από τα πιο απλά πράγματα. Όπως π.χ. από τα μεταξύ τους γελάκια και τα φιλικά χτυπήματα του ενός στην πλάτη του άλλου.

Είναι ωραίο να τα βλέπεις αυτά.

Όσον αφορά την αποστολή για την εξεύρεση πληροφοριών σχετικών με την αρχική απορία μας … κάπου ξεχαστήκαμε και δε δώσαμε ιδιαίτερη σημασία είναι η αλήθεια.

0/3 για το 2015 και συνεχίζουμε.

Setlist
Arise and Purify
Let the Serpent Follow Me
Seasons of Destruction
Die for my Sins
White Rabbit
The Mirror Black
Βattle Angels
Exitium (Anthem of the Living)
The Year the Sun Died
Question Existing Fading
Frozen
Soldiers of Steel
Sanctuary
Future Tense

Εncore
Taste Revenge




There are no comments

Add yours