tablets

Μήπως Ξεχάσαμε να Ζούμε;

Της Ναυσικάς Μπουρμά

Σε κάποιους ίσως αυτή η «κουβέντα» προκαλέσει νοσταλγία. Σε κάποιους ίσως προκαλέσει θυμό. Σε άλλους ίσως κάποια ανησυχία. Και στους υπόλοιπους ίσως και τίποτα. Εμένα πάντως με προβληματίζει. Με προβληματίζει για την τεράστια αξία που δίνουμε στα αντικείμενα.. Με προβληματίζει το ότι ίσως κάποτε μετανιώσουμε για τις στιγμές που χάνουμε δίνοντας αξία στην οθόνη του κινητού που κρατάμε στα χέρια μας. Το ότι αφιερώνουμε περισσότερο χρόνο στο να διαλέξουμε αυτοκίνητο από ότι για να σκεφτούμε πως θα προσφέρουμε μία μοναδική εμπειρία στους ανθρώπους που αγαπάμε. Μία αληθινή εμπειρία όπως για παράδειγμα μια βόλτα χωρίς προορισμό κι όχι ένα καινούριο gadget.

Ίσως κάποτε μετανιώσουμε για τις στιγμές που χάνουμε δίνοντας αξία στην οθόνη του κινητού που κρατάμε στα χέρια μας

Από πού προκύπτει όμως όλη αυτή η κουβέντα; Προκύπτει από το γεγονός ότι ξεχνάμε πως είναι να αγκαλιάζουμε σφιχτά τους φίλους μας για να τους πούμε πόσο μας λείπουν, στ’ αλήθεια, όχι μέσω ενός μηνύματος. Στο γεγονός ότι έχουμε χάσει τη μαγεία της μυρωδιάς ενός καινούριου βιβλίου για χάρη ενός αγγίγματος στην οθόνη κάποιας συσκευής. Από τα παιδιά που δεν θέλουν την Barbie ή το καράβι των πειρατών αλλά το Candy Crush. Αντί να ψάχνουν πλατείες, ψάχνουν φορτιστές. Και τι θα συμβεί μετά από χρόνια; Δεν θα θυμάσαι πόσο όμορφη ήταν η μουσική εκείνου του τραγουδιού, αλλά θα θυμάσαι τη συνομιλία σου με τη Siri. Θα έχεις ξεχάσει πόσο ωραίο είναι να δέχεσαι μία κάρτα ή ένα γράμμα, ξέρεις αυτό το αληθινό το χάρτινο, γιατί θα είναι πολύ «γεμάτο» το Inbox σου για να βρεις χρόνο να το θυμηθείς. Πόσες μικρές δυσκολίες μας έχει στερήσει η τεχνολογία, χάρη στις άπειρες δυνατότητες της, χωρίς να το θέλουμε στ’ αλήθεια; Πόση εξάρτηση μας έχει προκαλέσει;

Πόσες μικρές δυσκολίες μας έχει στερήσει η τεχνολογία, χάρη στις άπειρες δυνατότητες της, χωρίς να το θέλουμε στ’ αλήθεια; Πόση εξάρτηση μας έχει προκαλέσει;

Μήπως εξελίσσεται πιο γρήγορα από ότι θα θέλαμε; Μήπως μας κάνει να εξαρτόμαστε όλο και περισσότερο από τα αντικείμενα κι όχι από τις καταστάσεις που ζούμε; Μήπως ξεχνάμε τη μαγεία των ανθρώπινων σχέσεων και των αληθινών πράξεων; Μήπως στο τέλος όλο αυτό κάνει το μυαλό μας να παραιτηθεί από την όποια λειτουργία του, αφού όλα πια θα γίνονται μηχανικά; Μήπως, τελικά, μας κάνει να παραιτηθούμε γενικά από όλα εκείνα που μας κάνουν ανθρώπους; Θυμάσαι το walkman; Τους δίσκους; Τα γραμματόσημα; Τις οδηγίες που ζήτησες όταν έχασες το δρόμο; Το καρτοτηλέφωνο που σε έφερε κοντά στον άνθρωπο που αγαπάς; Ούτε εγώ τα θυμάμαι όλα. Γιατί ίσως και να μην τα έζησα. Θυμάμαι όμως ότι δεν υπήρχε καλύτερη στιγμή από το να βλέπω τα στοιχεία μου στον φάκελο κάτω από την πόρτα. Ότι πριν χρόνια μπορούσα να θυμηθώ τα γενέθλια όλων των φίλων ενώ τώρα κοντεύω να ξεχάσω και τα δικά μου. Θα μου το θυμίσει το κινητό μου φαντάζομαι.

Τα παιδιά δεν θέλουν την Barbie ή το καράβι των πειρατών αλλά το Candy Crush. Αντί να ψάχνουν πλατείες, ψάχνουν φορτιστές.

Και πολλά άλλα τέτοια, που ίσως τώρα ακούγονται γλυκανάλατα αλλά όταν θα έχεις μήνες να δεις ένα φίλο σου γιατί σου καλύπτει την ανάγκη μια φωτογραφία που μοιράστηκε μαζί σου, όπως και με πολλούς άλλους, τότε θα ξέρεις ότι υπάρχει πρόβλημα. Όταν θα σου λείπει πιο πολύ το κινητό σου επειδή έκλεισε και ακόμα και τότε θα ξεχάσεις πόση αξία έχει για σένα ο άνθρωπος που είναι δίπλα σου, γιατί θα ψάχνεις τρόπο να το φορτίσεις. Όταν θα γεράσεις και δεν θα μπορείς να θυμηθείς αν εκείνη η παραλία είχε άμμο ή βότσαλα, γιατί όταν ήσουν εκεί ήθελες απλά να το φωτογραφίσεις και να το μοιραστείς με τον κόσμο. Με αυτό τον κόσμο που κατά πάσα πιθανότητα όχι μόνο δεν θα ενδιαφέρεται για την άμμο αλλά επίσης θα έχει ξεχάσει τι είδε την ίδια στιγμή που θα το δει. Μήπως λοιπόν είναι η στιγμή να σταματήσουμε να εξυμνούμε τόσο πολύ την τεχνολογία και τα αντικείμενα και να συνειδητοποιήσουμε τι χάνουμε; Ναι αυτή την ίδια τεχνολογία που μας προσφέρει τόσο καλά αλλά παράλληλα μας στερεί τόσο πολλά. Μήπως να θυμηθούμε πως είναι να επικοινωνούμε στ’ αλήθεια;




There are no comments

Add yours