beast

Ευαίσθητα κτήνη

Aυτοί που προσποιούνται τους ευαίσθητους, ενώ είναι κτηνάρες

Το είχα διαβάσει πριν από μερικά χρόνια σε ένα editorial της Lifo από τον Τσαγκαρουσιάνο και μου έχει καρφωθεί στο μυαλό. Σε λίγες μόνο λέξεις, η φράση αυτή καθρεπτίζει απόλυτα χιλιάδες ανθρώπους.

Όλους εκείνους που πίσω από ένα πέπλο προσποιητής ευαισθησίας, είναι έτοιμοι να προβούν σε πράξεις πολύ χειρότερες από αυτές που καταλογίζουν στους άλλους. Κατά την γνώμη τους, όμως, οι πράξεις αυτές είναι δικαιολογημένες και πρέπει να γίνονται απόλυτα σεβαστές. Γιατί; Μα επειδή τις έκαναν ευαίσθητοι άνθρωποι…

Το (εξαιρετικό) κείμενο με τίτλο «Αντιποίηση Ευαισθησίας» έκανε λόγο για «ανθρώπους, που καθημερινά προσποιούνται ότι έχουν εξουσία και γνώση που δεν έχουν» . Επέμενε, όμως σε «μια υποκατηγορία τους, που είναι πιο υποκριτική και αξιογέλαστη από τις άλλες: αυτοί που προσποιούνται τους ευαίσθητους, ενώ είναι κτηνάρες. Αυτοί που μαρουλιάζουν στο κηρυγματολογικό μπλα-μπλα, ενώ απλώς βαριούνται να δουλέψουν. Αυτοί που μεγάλωσαν στο επίκεντρο της διαπλοκής, ωστόσο διάγουν την αργόσχολη ζωή τους γράφοντας, τον έναν μετά τον άλλο, λίβελους εναντίον της ψεύτρας κοινωνίας».

Ίσως να απομακρύνομαι από το πνεύμα του κειμένου και μάλλον το προσαρμόζω σε παραστάσεις και προσλαμβάνουσες διαφορετικές από εκείνες που αποτέλεσαν την πηγή της έμπνευσης του, αλλά για εμένα τα «ευαίσθητα κτήνη» αυτά κρύβονται στην καθημερινή συναναστροφή. Στον/στην συνάδελφο που θα σε ψέξει για τον τρόπο σου όταν κληθείς να διορθώσεις τα αδιόρθωτα και να δουλέψεις παραπάνω για να καλύψεις τα λάθη της/του, που θα πετάξει στα σκουπίδια την βοήθεια που του προσφέρεις για να σε κατηγορήσει με βαρύτατους χαρακτηρισμούς, όπου βρει πρόθυμα αυτιά. Στον σχολιαστή στα social media ή σε όποιου άλλου τύπου ψηφιακό βήμα, που είναι πάντα έτοιμος να ευχηθεί «ψόφο» σε όποιον για κάποιον λόγο δεν του αρέσει και ενοχλεί τις «ευαισθησίες» του. Σε όλους εκείνους που θα σε βρίσουν επειδή σου χάλασε το αμάξι στην μέση του δρόμου και αν τολμήσεις να απαντήσεις θα ανεβάσουν ακόμη περισσότερο την ένταση. Εκείνους που δηλώνουν προσβεβλημένοι και αμύνονται επιτιθέμενοι όταν τους πεις «ψεύτες» ακόμη κι όταν τους πιάνεις επ’ αυτοφόρω να σου λένε τα χονδροειδέστερα ψέμματα που θα μπορούσε να διανοηθεί κανείς. Εκείνους που θα απορήσουν και θα κατακρίνουν τους τρόπους σου όταν δεν δεχτείς δεν κάνεις με χαμόγελο και απόλυτη «υποταγή» την δουλειά, που θα έπρεπε να κάνουν οι ίδιοι. Στους φοροφυγάδες που εξανίστανται επειδή το σουβλατζίδικο δεν τους έδωσε απόδειξη. Στο σουβλατζίδικο που δεν θα σου δώσει απόδειξη, θα σε ταΐσει ότι χειρότερο έχει αλλά θα επιφυλάξει «κεραυνούς» για κάθε τυχόν έλεγχο κρατικής αρχής. Σε όλους αυτούς που για χρόνια ολόκληρα επιβίωναν παρασιτικά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο χάρη στον κρατικό κορβανά και τώρα παραπονιούνται για τα άδεια ταμεία. Σε εκείνους που σε σπρώχνουν στο μετρό και το λεωφορείο ζητώντας «συγνώμη», που σου κλέβουν την σειρά προσποιούμενοι κάποιο σημαντικό λόγο. Σε εκείνους που σου ζητάνε τα πάντα και σε τσακίζουν όταν δεν τους δώσεις ακόμη περισσότερα.

Με τα χρόνια, βέβαια, κατέληξα πως υπάρχει και μια ακόμη κατηγορία, που θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στα «ευαίσθητα κτήνη». Είναι, όμως, τελείως διαφορετική καθώς αφορά ακριβώς το αντίθετο είδος ανθρώπων. Είναι εκείνοι που προσποιούνται τις κτηνάρες επειδή είναι ευαίσθητοι, για να παραφράσω τον Τσαγκαρουσιάνο. Εκείνοι που βρίσκουν άμυνες στην επίθεση, που προσπαθούν να φανούν πιο σκληροί από ότι είναι, μήπως και μπορέσουν να επιβιώσουν, που από ένα σημείο και μετά αποφασίζουν πως δεν αξίζει να βοηθάς κανέναν και δεν πρέπει να στέκεσαι σε κανέναν.

Δεν ξέρω αν είναι πολλοί και δεν μπορώ να ξέρω εάν πολλές φορές αδικούνται και χάνουν την μάχη από τα πρώτα, από τα «αυθεντικά» ευαίσθητα κτήνη.

Γνωρίζω, μόνο… Ή, μάλλον, καλύτερα φοβάμαι πως νομοτελειακά κάποια στιγμή θα αφήσουν το Κτήνος να νικήσει ολοκληρωτικά…

Γιατί αλλιώς δεν θα έχουν καμία ελπίδα…

Υγ. Προαιρετικό ανάγνωσμα…




There are no comments

Add yours