ΠΑΟ.ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Οι ιστορίες των ντέρμπι

To p314.gr μπαίνει σε ρυθμούς ντέρμπι και η ομάδα του καταθέτει εντελώς “υποκειμενικά” κείμενα.

Κάποιοι δεν πρόλαβαν λόγω χρόνου, κάποιοι άλλοι θεώρησαν πως δεν θα μπορούσαν να είναι (έστω και τυπικά) κόσμιοι ενώ οι ουδέτεροι δεν θέλησαν να εμπλακούν.

Η τελική καταμέτρηση δείχνει 2-1 υπέρ των πρασίνων. Για να δούμε…

Tότε που όλα ήταν πράσινα…

Του (Παναθηναϊκού) Δημήτρη Τσουκαλά

Μπορώ να γράψω για πάρα πολλά ντέρμπι. Έχω αρκετές ιστορίες. Θα μπορούσα να γράψω για το 0-3 πρόπερσι στο Καραϊσκάκη και το 2-1 πέρσι στην Λεωφόρο, που έγιναν και τα δυο στο τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας, με μένα στο ίδιο και τις δυο φορές μέρος, αρκετά χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα. Θα μπορούσα να γράψω για το ματς που ξελαρυγγιαζόμουνα στο ΟΑΚΑ για το Σισε και τα δυο γκόλ που «κάρφωσε» το 2011 ή για το 2001 που πανηγύριζα ουρλιάζοντας σε ένα άδειο σπίτι για τον Ολισαντέμπε που έκανε 2-2 μόνος του ένα μάτς , που φάνταζε ολοκληρωτικά χαμένο. Θυμάμαι ακόμη εκείνη την βραδιά στην Λεωφόρο, που ο Παναθηναικός έβαλε 5 γκόλ αλλά νίκησε 3-2 γιατί τα 2 ήταν στο δικό του τέρμα, δεν μπορώ να ξεχάσω την νίκη στο τελευταίο λεπτό το 2007 στο Καραισκάκη, που την «γιόρτασα» βλέποντας live Combichrist και And One λίγες ώρες μετά το μάτς. Ακόμη χαζογελάω όταν θυμάμαι τους πανηγυρισμούς (σε όχι και τόσο κόσμιο επίπεδο) που απηύθυνα στους φίλους μου κατά την διαμόρφωση του 3-1 του τελικού Κυπέλλου στην Νέα Σμύρνη, την χρονιά του ντάμπλ του Γιτζάκ Σουμ.

Θα μπορούσα να γράψω για «σφαγές» από το σάπιο κόκκινο σύστημα.
Για την Ριζούπολη, που πολλοί, βέβαια, “κόκκινοι” την συγκαταλέγουν στις πιο σημαντικές στιγμές της ομάδας τους. Για τον Ευθυμιάδη που για 90 λεπτά δεν μας άφηνε να βγούμε από την περιοχή μας με ανύπαρκτα φάουλ ή για το περιβόητο «Κάλυπτα κι εγώ τον Κατσουράνη» και τα διάφορα ανδραγαθήματα του νέου ηγέτη των γαύρων, για τον οποίον οι περισσότεροι, όπως το έχουν συνήθεια για τους Προέδρους τους, πίνουν νερό στο όνομα του, τον ψηφίζουν, κάνουν πορείες για πάρτη του και είναι έτοιμοι να τσακωθούν με όσους «σπιλώνουν» το «πεντακάθαρο» όνομα του .

Θα μπορούσα, βέβαια, να γράψω και για αρκετές δίκαιες ήττες
. Για την συντριβή του 1-4 στην Λεωφόρο που θυμάμαι πως παρακολούθησα σε μια καφετέρια στο Μπουρνάζι, για ένα ματς-πρεμιέρας που έφυγαν κακήν κακώς από το camping στην Τζιά για να μας δω να χάνουμε 2-0 με κατεβασμένα τα χέρια, μια τεσσάρα στο κύπελλο που έβαλε γκόλ μέχρι και ο Νιούνιες και είχα την ατυχία να την βιώσω στο ΚΨΜ, την «ματαιωμένη φιέστα» για το ντάμπλ του 2010 όταν βρέθηκα κι εγώ στο κατάμεστο ΟΑΚΑ αλλά ο Νταρμπισάιρ δεν μας άφησε να πανηγυρίσουμε.

Το ματς όμως που μου έρχεται πάντα πρώτο στο μυαλό όταν μιλάμε για ντέρμπι αιωνίων είναι εκείνο της σεζόν 1995-1996 στο Καραισκάκη. Αρχές Δεκέμβρη με τον («έκανες μπουρδέλο το λιμάνι») Καπουράνη να μας χαρίζει την νίκη στο 90 κι εμένα να ξεσπάω στο ραδιοφωνάκι απο το οποίο άκουγα το παιχνίδι. Ήταν μια μεγάλη νίκη σε μια σεζόν που θα ήταν καταπράσινη. Πρωτάθλημα στην μπάλα αν και η ΑΕΚ ήταν σταθερά μπροστά στην βαθμολογία στο μεγαλύτερο διάστημα της χρονιάς, πορεία μέχρι τα ημιτελικά του Champions League, νίκη στο Άμστερνταμ επι του πανίσχυρου Άγιαξ και το πρώτο ευρωπαϊκό στο μπάσκετ.

Ήταν η χρονιά, διάολε, που ο Ντομινίκ Ουίλκινς φορούσε την φανέλα με το τριφύλλι.

Το μόνο αρνητικό ήταν πως ο παίχτης που έκανε και εμένα και χιλιάδες άλλους να γίνουν Παναθηναϊκοί φόραγε άλλη φανέλα και δεν έκλεινε την καριέρα του όπως του έπρεπε…

Κάπου εδώ, όμως σταματάω γιατί θα χρειαστώ άλλες τόσες και παραπάνω λέξεις αν αρχίσω να γράφω για τον αξεπέραστο Δημήτρη Σαραβάκο και τις επιδόσεις του στα ντέρμπι με τους ακατονόμαστους…

Στην επόμενη σελίδα η κόκκινη διαδρομή απο τα πέτρινα χρόνια στο “No politica”




There are no comments

Add yours