editors.evanmaragoudakis

Οι Editors, το sold-out και το Papillon…

11 Ιουλίου 2006. Η πρώτη φορά που είδα Editors. Στο Rockwave εκείνης της χρονιάς, στο Terra Vibe. Λίγες μέρες μετά τον θάνατο του Syd Barrett. Τότε είχαν κυκλοφορήσει μόνο το (πρώτο τους) «Back Room» και έπαιζαν πριν τους The Dandy Worhols και τους headliners Franz Ferdinand. Με ντάλα ήλιο βγήκαν και έπαιξαν τα άκρως κιθαριστικά τότε κομμάτια τους. Εκεί με κέρδισαν, σε εκείνη την συναυλία στην Μαλακάσα.

Από τότε έχουν περάσει κοντά 9,5 χρόνια.Τους έχω δει πια άλλες τρεις φορές. Στο sold out στο Fuzz τον Απρίλιο του 2010, στο Eject με τους Κasabian το 2014, την Παρασκευή που μας πέρασε όταν το Gazi Μusic Hall ο (νόμιζω) μεγαλύτερος συναυλιακός χώρος αυτή την στιγμή στην Αθήνα γέμισε ασφυκτικά για την μπάντα από το Stafford.

Αλλάξανε πολλά από το 2006. Αλλάξαμε εμείς, άλλαξε η Ελλάδα, άλλαξε ο τρόπος που βλέπουμε και προσπαθούμε να καταλάβουμε τον κόσμο…

Άλλαξαν, όπως ήταν και το λογικό, και οι Editors. Κυκλοφόρησαν κι άλλους δίσκους, έβαλαν νέα στοιχεία στην μουσική τους. Περισσότερα synths υπάρχουν πια στα κομμάτια, ο Chris Urbanowicz έφυγε, ο ήχος τους μετασχηματίστηκε και μάλλον έγιναν και περισσότερο επαγγελματίες, και περισσότερο σταρ.

Χωρίς να υπάρχει, φυσικά, κάτι μεμπτό σε αυτό.

Για αυτό, άλλωστε, το Gazi Music Hall φάνηκε μικρό να τους χωρέσει όλους. Κάποιοι έμειναν εκτός λόγω εξάντλησης των εισιτηρίων. Όσοι, όμως, ήταν μέσα πραγματικά το απόλαυσαν.

Το warm-up έγινε από τους Cyanna Mercury, οι οποίοι στην νέα τους εποχή είχαν την ευκαιρία να παίξουν μπροστά σε ένα κοινό , που, μάλλον, δύσκολα θα μπορέσουν να έχουν σε κάποια συναυλία τους. Ωραίοι σαν μπάντα, με καλές ιδέες και με ενδιαφέροντα φωνητικά ήταν μια καλή αρχή.

Ας μην γελιόμαστε, όμως, όλοι ήταν εκείνο το βράδυ εκεί για τους Editors, οι οποίοι βγήκαν γύρω στις 22:30 με τον κόσμο να τους αποθεώνει. Το «Νο harm» από τον τελευταίο δίσκο ήταν το πρώτο τους κομμάτι για να ακολουθήσει το Sugar, με το οποίο το κοινό από κάτω μπήκε πραγματικά στην βραδιά.

Από εκεί και πέρα, ακολούθησε μια άκρως επαγγελματική εμφάνιση με τους Editors να τα δίνουν όλα και τον Tom Smith, να δείχνει πόσο δυναμικός frontman είναι και πόσο καλή φωνή έχει. Το Setlist ήταν λίγο πολύ το αναμενόμενο με κομμάτια από όλους τους δίσκους να μπερδεύονται όμορφα μεταξύ τους και να παίζονται το ένα-πίσω από το άλλο, χωρίς διαλείμματα και «παρλάτες» ανάμεσα τους.

Life Is a Fear ,Blood,An End Has a Start , Forgiveness, All Sparks, Eat Raw Meat = Blood Drool παίχτηκαν σχεδόν με μια ανάσα. Το The Racing Rats με τον Smith στα πλήκτρα μας χτύπησε κατευθείαν στην καρδιά ενώ το Formaldehyde και το Bones ήταν οι «εκπλήξεις» της βραδιάς καθώς υπάρχουν και συναυλίες που η μπάντα επιλέγει να μην τα παίζει. Βέβαια, το γεγονός πως την Παρασκευή ακούστηκαν είχε σαν αποτέλεσμα να παραλειφθούν από το setlist το Fingers in the Factories και (μάλλον) το You Don’t Know Love

editors.1

Ο Tom παίζει μόνος του, με μια ακουστική κιθάρα, το Smokers Outside the Hospital Doors και οι κοπέλες λιώνουν.

Όχι ότι και υπόλοιποι μένουμε ασυγκίνητοι. Κάποιοι σκέφτονται «αγγέλους» που είναι μακριά αλλά προσπαθούν να μην τα συνδυάσουν όλα αυτά με ένα τραγούδι που μιλάει για την θλιβερή εικόνα των καπνιστών έξω από τις νοσοκομειακές πόρτες. Περίπου το καταφέρνουν…

Οι Editors επιστρέφουν και συνεχίζουν με τον ίδιο ρυθμό. Bricks and Mortar, All the Kings, A Ton of Love, Nothing και Munich από τα παλιά. Έχουν προλάβει να παίξουν 18 κομμάτια πριν κατέβουν από την σκηνή.

Το πρόγραμμα, όμως, έχει και encore. Οι δυο ηγέτες πλέον του group, o Smith και ο μπασίστας Russel Leetch, έχουν κι άλλα να δώσουν . Ξεκινάνε με το Ocean of Night, το video του οποίου κυκλοφόρησε μόλις τις προηγούμενες ημέρες.

Η συνέχεια, όμως, είναι που μετράει γιατί στο Papillon παραλίγο να γκρεμιστεί το venue.

Tελευταίο κομμάτι το “Marching Orders” σε μια μεγαλύτερης διάρκειας και παθιασμένη εκτέλεση…

Efharisto“, ύποκλίσεις και μετά απο λίγο τα φώτα ανοίγουν και όλοι αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι κατευθύνονται προς την έξοδο.

Ο κόσμος έχει γίνει λίγο πιο όμορφος.

Λιγο πιο διαχειρίσιμος, πιο υποφερτός.

Αυτό είναι που μετράει…




There are no comments

Add yours