mirror

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου…

Της Ναυσικάς Μπουρμά

 Η ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι… Ένας από τους πιο διάσημους «όμορφους» της μυθολογίας, ο οποίος ενέπνευσε πολλές μελέτες στην κοινωνιολογία και την ψυχολογία, φαίνεται να εμφανίζεται σήμερα στην οθόνη του κινητού μας. Εκθαμβωτικά όμορφος, ξεχνά οτιδήποτε και οποιονδήποτε περιβάλλει τη ζωή του, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά, και αφοσιώνεται στο θαυμασμό προς το ίδιο του το πρόσωπο. Τόσο πολύ που τελικά χάνει τη ζωή του στο βωμό της ομορφιάς, μια ζωή που έτσι κι αλλιώς είχε ξεχάσει έχοντας αφιερώσει το χρόνο του στο να θαυμάζει το είδωλο του στο νερό της λίμνης.

Ο γνωστός σε όλους μας Νάρκισσος, πίστευε ότι δεν χρειαζόταν τίποτε άλλο στη ζωή του πέραν από την ομορφιά του. Η ψυχολογία παίρνει τον όμορφο νέο και τον μετατρέπει σε ασθένεια. Ο ναρκισσισμός φαίνεται να έχει αγγίξει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ανθρώπων, οι οποίοι φαίνεται να έχουν πάρει τον μεταμοντερνισμό και την έμφαση στην εικόνα και να τον έχουν τερματίσει, δίνοντας το 100% του εαυτού τους στο «φαίνεσθαι». Δεκτό και καθόλου κατακριτέο θα έλεγα. Εκτός από κάποια αρνητικά που παρουσιάζονται σε κάποιον που έχει «προσβληθεί» από το ναρκισσισμό, οι άνθρωποι αυτοί φαίνεται να δείχνουν μια ιδιαίτερη κλίση προς την εξιδανίκευση των πραγμάτων.

Πιστεύοντας ότι την έχουν αγγίξει οι ίδιοι, οι σημερινοί νάρκισσοι αναζητούν την τελειότητα σε οτιδήποτε τους περιβάλλει. Είτε πρόκειται για πρόσωπα, για αντικείμενα, για καταστάσεις σε προσωπικό ή επαγγελματικό επίπεδο, ένας νάρκισσος δεν θα μπορούσε ποτέ να αρκεστεί στη μετριότητα. Αν λοιπόν δεν μπορεί να βρει αυτή την τέλεια σχέση, τον πανέξυπνο άνθρωπο που θα ήθελε να κάνει παρέα, το ιδανικό εργασιακό περιβάλλον, την υπέροχη οικογένεια και τη μαγική καθημερινότητα που αξίζει σε έναν τόσο αψεγάδιαστο άνθρωπο όσο αυτός, τότε απλά θα εξιδανικεύσει ό,τι περνάει από το χέρι του ή από το μυαλό του, για να το θέσω καλύτερα, αλλιώς απλά θα κλειστεί στον εαυτό του – η γνωστή μελαγχολία ενός νάρκισσου.

Τώρα θα μου πεις, που είναι το κακό στο να αναζητάς την τελειότητα; Πουθενά. Το κακό είναι ότι στην αναζήτησή σου αυτή δεν θα πρέπει να σηκώνει τείχος προς τα συναισθήματα. Κάτι που πολύ εύκολα ξεχνάμε. Θαυμάζοντας κάτι, ό,τι κι αν είναι αυτό, ξεχνάμε τι μπορεί να κρύβει πίσω του ή τι μπορεί να κρύβει και ο δικός μας «θαυμασμός», «έρωτας» προς αυτό. Όπως ο Νάρκισσος (ο γνωστός, της μυθολογίας) ερωτεύτηκε το είδωλο του ξεχνώντας το «είναι» του, έτσι κι εμείς τείνουμε να ελκόμαστε από κάτι χωρίς να ψάχνουμε το λόγο, χωρίς καν να περνάει από το μυαλό μας. Να χάνουμε λοιπόν μια ουσία που μπορεί να μας προσέφερε πολύ περισσότερη ομορφιά από ότι αναμέναμε.

Πηγαίνοντας, λοιπόν, στο σήμερα και στην πολυσυζητημένη και κλισέ πλέον ανάλυση μιας selfie, θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε με όλες τις έρευνες και τις επιστημονικές αναλύσεις της σχέσης του ναρκισσισμού με αυτές. Φυσικά και θα μπορούσε μία φωτογραφία του εαυτού μας να μας εξάψει την αίσθηση του θαυμασμού («Φτου σου κοπελάρα μου»), αλλά στο βαθμό της τελειότητας, όχι. Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι η τρέλα που μας έχει πιάσει να μοιραστούμε και την πιο περιττή στιγμή με τον «κόσμο» (που πραγματικά δεν ενδιαφέρεται ούτε μια σταλιά στην πραγματικότητα, πέραν του ότι θα σχολιάσει το χτένισμα σου), έγκειται στην αναζήτηση της τελειότητας που «πνίγει» έναν νάρκισσο.

Άρα καλό θα ήταν να μη συγχέουμε μία παροδική τρέλα στιγμιαίας δημοσιότητας-χωρίς-ουσία με την πολύπλευρη έννοια του ναρκισσισμού. Εξάλλου δεν πιστεύω ότι θα ήθελες να τα βάλεις με το Freud, έτσι δεν είναι; Άλλο το παραλήρημα των κοινωνικών δικτύων και άλλο ο ναρκισσισμός.

ΥΓ. Δεν είναι κακό να είμαστε και λίγο νάρκισσοι. Άλλωστε η αυτοπεποίθηση και η αναζήτηση της τελειότητας είναι η αρχή για πολλά σπουδαία πράγματα. 😉




There are no comments

Add yours