20160708_EJEKT_036_editors_thmarkou

Ejekt: Dancing in the dark

Ejekt 2016. Σχεδόν όπως κάθε χρόνο. Σχεδόν με τους ίδιους ανθρώπους. Φεύγοντας με νεύρα από το γραφείο για να τα ξεχάσεις κάπου λίγο μετά το πρώτο τραγούδι. Συναντώντας παλιούς φίλους, χαιρετώντας καλούς γνωστούς, αποφεύγοντας ανθρώπους που θεωρείς παράσημο πως δεν έγινες ποτέ σαν αυτούς. Γράφοντας λίγες ημέρες μετά ένα ακόμη review που δεν είναι ακριβώς review…

Crystal Castles από μακριά. Από το bar περιμένοντας να συμπληρωθεί η παρέα. Sms για συνεννόηση. «Cause it’s cold outside, when you coming home,cause it’s hot inside, isn’t that enough» μπουκωμένο και χωρίς να μπορείς να καταλάβεις αν τραγουδάει κάποιος ή αν ο Robert Smith κάνει ένα «προηχογραφήμενο» πέρασμα από την Πλατεία Νερού.

Μπύρες σε πλαστικά μπουκάλια, σχέδια για διακοπές, ακτοπλοϊκά και δωμάτιο για το πρώτο μέρος κλεισμένα. Συζητήσεις για την Εθνική μπάσκετ που δεν τα κατάφερε στο Τορίνο και τον Παναθηναϊκό.

Στην σκηνή οι James. 8 άτομα συνολικά. Υπερβολή.

Ο Booth «αιώνιος έφηβος» (πόσο πιο κλισέ;). Χορεύει, πηδάει κάτω από την σκηνή, κάνει crowdsurfing και ο κόσμος τον πάει όσο πιο μακριά γίνεται. Γυρίζει τρέχοντας στην σκηνή. Λίγο αργότερα επιστρέφει ξανά στο πλήθος. Περπατά ανάμεσα στο κοινό και τραγουδάει με το ασύρματο μικρόφωνο. Από πίσω του οι security προβληματισμένοι. Αυτό, όμως, απτόητος..

Λείπουν, όμως, τραγούδια. Getting Away With it, Seniorita, Say Something, Laid. Το Out to get you, που έχει καρφωθεί στο μυαλό από εκείνη την βραδιά του 2010 στο Τae Kwo Do. Ας είναι..

Στις 22:30 βγαίνουν οι Editors και επιβεβαιώνουν αυτό που γνωρίζουμε ήδη από τον χειμώνα. Είναι πια headliners. Γεμίζουν –ανοιχτούς και κλειστούς- χώρους. Έχουν αλλάξει επίπεδo. Τραγούδια από όλους τους δίσκους. Ακόμη και από αυτόν που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη. Το κοινό χορεύει. Τραγουδάει. Φωνάζει. Το κοινό έχει έρθει για να περάσει καλά και οι Εditors του προσφέρουν απλόχερα την δυνατότητα να το πράξει.

Κάπου στα μέσα του set, o Smith μένει μόνος του πάνω στην σκηνή. Αυτός και το πιάνο του. Ξεκινάει με το No Sound but the Wind. Λίγο ως πολύ αναμενόμενο. Μετά, όμως, έρχεται η έκπληξη. Λέει πως το κομμάτι που θα παίξει είναι παραγγελιά των διοργανωτών. Γελώντας εξηγεί πως ήταν ο όρος που του έβαλαν για να είναι οι Editors headliners. Προειδοποιεί πως θα κάνει πολλά λάθη γιατί έχει χρόνια να το παίξει αλλά τονίζει πως είναι «man of his word».

Ξεκινάει, λοιπόν, και όλοι περιμένουν να ακούσουν. «I get up in the evening, and I ain’t got nothing to say…». To κοινό καταλαβαίνει. Ξέρει πως «Το αφεντικό» είναι μαζί μας..

You can’t start a fire,
you can’t start a fire without a spark
This gun’s for hire even if we’re just dancing in the dark

Μετά έγιναν αρκετά ακόμη. Οι Εditors έπαιξαν και άλλα κομμάτια. Έπαιξαν και το Papillon και έγινε ξανά πανικός. Αποθεωθήκαν. Αποχαιρέτισαν και έφυγαν. Ο κόσμος άρχισε να σπάει αν και πολλοί περίμεναν «τους καλύτερους dj αυτή την στιγμή στον κόσμο» να κάνουν το set τους. Δεν τους είδα. Δεν γνωρίζω.

Έγιναν πολλά ακόμη. Ανέβηκαν στο youtube διάφορα video. Γράφτηκαν κριτικές και δημοσιεύθηκαν φωτογραφίες.

Γράφτηκε και αυτό το κείμενο που δεν έχει ούτε την πρόθεση ούτε την διάθεση να λειτουργήσει σαν review. Δεν έχει καν την διάθεση για ολοκληρωμένες και αναλυτικές προτάσεις. Γράφτηκε με μια ανάσα. Χωρίς διακοπές και proofreading.

Για να λειτουργεί πάντα σαν υπενθύμιση.

Για να προειδοποιεί και να εφιστά την προσοχή.

Για να είναι το ενθύμιο της στιγμής της συνειδητοποίησης πως:

«You can’t start a fire worrying about your little world falling apart…»

 

*H φωτο απο το thodorismarkou.com




There are no comments

Add yours