kentriki

O Ραφαήλ Αρετάκης γράφει για αυτά που μας/τον αγγίζουν

Του Γιώργου Κοτροζίνη

Σάββατο μεσημέρι στο Barrett! Εκεί συνάντησα ένα από τα πρόσωπα που κυκλοφορούν μέσα σε τούτη εδώ την πόλη και προσπαθούν με δικούς τους τρόπους να εκφραστούν και να φωνάξουν. Ήρεμος και ελαφρώς μαγκωμένος, μιας και από ότι κατάλαβα δεν του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του, o Ραφαήλ Αρετάκης μας μίλης για το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «1:22», το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πνοή. Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή αλλιώτικη απ’ τις άλλες. Ωμή, σκληρή, πραγματική, με ίχνη ρομαντισμού, μιλάει για καταστάσεις που κάποιοι ζήσαμε και πονέσαμε και άλλοι θα γούσταραν να ζήσουν. Λέξεις που σε κάθε αναγνώστη προκαλούν και κάτι διαφορετικό.

Καλύτερα όμως θα μας τα πει ο ίδιος. Απολαύστε.

Γνωρίζω ότι είσαι πολυπράγμων μιας και έχεις ασχοληθεί με διαφορετικά πράγματα. Πες μας τι έχεις κάνει έως τώρα;

Πολλά και διάφορα. Από σκηνοθεσία βίντεο, μουσική, ραδιόφωνο, μέχρι φωτογραφία και έκδοση περιοδικού. Ανά περιόδους της ζωής μου εκφράζω με διαφορετικό τρόπο την όποια δημιουργικότητα έχω μέσα μου.

Από πότε άρχισες να εκφράζεσαι μέσα από ένα χαρτί και ένα στυλό;

Γράφω από τα εφηβικά μου χρόνια. Από τα μέσα γυμνασίου συγκεκριμένα. Τότε, πέρα από κάποια ποιήματα που μοίραζα εδώ και εκεί, κρατούσα και ένα τύπου ημερολόγιο, γραμμένο με μορφή ιστοριών. Με βοηθούσε αυτό να αντιλαμβάνομαι καλύτερα τους προβληματισμούς που είχα τότε σαν έφηβος και να τους ξεπερνάω.

Τι σημαίνει για σένα το «1:22»;

Είναι μια ώρα που είχε κανονιστεί κάτι το οποίο τελικά δεν έγινε. Στην πράξη όμως το επέλεξα ως σύμβολο για να μου θυμίζει μια πολύ έντονη κατάσταση που έζησα πρόσφατα η οποία με χαστούκισε και με έβγαλε από τη μιζέρια που είχα πέσει.

“Οι φωνές στο κεφάλι σου λένε «σταμάτα», όμως εσύ συνεχίζεις, μέχρι να τις κάνεις να σκάσουν ή να συμφωνήσουν μαζί σου.”

Πως θα περιέγραφες την πρώτη σου δουλειά; Εννοώ τι θα έλεγες σε κάποιον που δεν ξέρει, αλλά θέλει να πάρει το βιβλίο;

Είναι το απόσταγμα μιας ερωτικής ιστορίας, συγκεντρωμένο σε πενήντα ένα ποιήματα. Τα περισσότερα είναι αποφθέγματα βασικά, δύο – τριών στίχων το κάθε ένα, και πέντε μεγαλύτερα ποιήματα. Στο κάθε ένα από αυτά αντανακλάται μια προσωπική μου στιγμή. Ωστόσο, το feedback που έχω πάρει από τον κόσμο ως τώρα, είναι πως οι περισσότεροι βλέπουν τον εαυτό τους μέσα σε αυτά. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη ανταμοιβή για μένα. Είμαι ένα άτομο που θέλει να τρέφεται από έντονα συναισθήματα της καθημερινότητας. Νιώθω πλήρωση που καταφέρνω να προκαλέσω κάτι αντίστοιχο στον εκάστοτε αναγνώστη και να τον κάνω να ταυτιστεί.

“Άραγε αν με στύψεις, θα βγάλεις τον πόνο από μέσα μου;”

Όλο αυτό το «βιωματικό» στοιχείο που έχεις περάσει μέσα στα ποιήματά σου και είναι αυτό που σε έκανε να γράψεις το «1:22», θα έχει συνέχεια ή θεωρείς πως το έχεις ολοκληρώσει;

Δεν είμαι συγγραφέας που θα γράψω κατά παραγγελία ένα κείμενο. Θα ζοριστώ πολύ για να κάνω κάτι τέτοιο. Θέλω το θέμα που πραγματεύομαι κάθε φορά να με αγγίζει, να με ρίχνει, να με πονάει και γενικά να μου προκαλεί ακραία συναισθήματα. Ακόμα και η εμπειρία κάποιου άλλου την οποία “θα ζήσω” μέσα από μια αφήγηση, μπορεί να αποτελέσει θεμέλιο λίθο για να μου βγει μια νέα ιστορία. Νομίζω πως όποιον καλλιτέχνη και να ρωτήσεις, θα σου πει πως τα βιώματα που σου γαμάνε την ψυχή, είναι αυτά που σου δίνουν τη μεγαλύτερη έμπνευση.
Συγκεκριμένα για το «1:22» έχω γράψει μια νουβέλα, η οποία αποτελεί τη συνέχεια του και αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 18, πάλι από τις Εκδόσεις Πνοή. Εκεί περιγράφω πιο σφαιρικά και πιο ωμά την όλη εμπειρία.

“Όταν φτάνεις στο σημείο να πεις «τέλος», τότε είναι που ξεκινάνε όλα!”

Ραφαήλ Αρετάκης – Γιώργος Κοτροζίνης

Θα πέρναγες κάποια στιγμή και στην συγγραφή ενός βιβλίου που δεν θα αποτελείται από ποιήματα;

Ναι σίγουρα. Η ποίηση είναι ένα είδος που αγαπώ αλλά δε θέλω να μείνω μόνο εκεί. Όπως σου είπα υπάρχει ήδη μια νουβέλα έτοιμη, πολλά διηγήματα και τώρα έχω ξεκινήσει να γράφω το πρώτο μου μυθιστόρημα. Βασικά, ελπίζω να βγει μυθιστόρημα.

(Γέλια)

Το γράψιμο ενός βιβλίου σου δίνει τη δυνατότητα να αφήσεις τη φαντασία σου και τα συναισθήματα σου να ξεδιπλωθούν. Έχεις αμέτρητες λευκές σελίδες να γεμίσεις και να χτίσεις όσο και όπως θέλεις τους χαρακτήρες, την πλοκή κτλ. Σίγουρα το φοβάμαι σαν βήμα αλλά αυτό δεν θα με σταματήσει από το να το προσπαθήσω. Πάντα είχα όνειρο να γίνω αποτυχημένος συγγραφέας. Ίσως αυτό να με βοηθήσει να το πετύχω.

(Γέλια)

Πως φαντάζεσαι να εξελίσσεται για σένα όλο αυτό το ταξίδι;

Να σου πω την αλήθεια, δε με νοιάζει πως θα εξελιχθεί. Δεν θα σου πω πως θέλω να γράψω βιβλίο που θα γίνει best seller ή να γίνω ένας ο νέος Μπουκόφσκι. Το μόνο που θέλω είναι να γράφω πράγματα που περνάνε την τσίπα των ανθρώπων και αγγίζουν καρδιά, ψυχή, μυαλό ή ότι άλλο κουβαλάει κανείς μέσα του. Αν σταματήσει αυτό, τότε δεν έχει κανένα νόημα να γράφω.

“Εκείνη φώναζε, κι εγώ απλώς ένιωθα γαλήνη γιατί φώναζε σ’ εμένα.”

Εκτός από το να γράφεις και να φωτογραφίζεις, τι άλλο θα ήθελες να κάνεις περισσότερο και δεν μπορείς να το κάνεις λόγω δουλειάς, υποχρεώσεων;

Κάποια στιγμή θέλω να γυρίσω μια ταινία μικρού μήκους. Έχω διάφορα σενάρια και ιδέες κατά νου αλλά δεν έχω το χρόνο και το μυαλό αυτή τη στιγμή να το οργανώσω. Επίσης θα ήθελα να κοιμάμαι λίγο περισσότερο!

(Γέλια)

Δεν περισσεύει χρόνος για ύπνο;

Ελάχιστος και χαοτικός σαν τον ξύπνιο μου.

Στη σελίδα σου στο facebook είδα κάποια βίντεο που έχεις ανεβάσει. Τι ακριβώς είναι αυτά;

Πειραματισμοί. Αφηγήσεις κομματιών από διηγήματα που γράφω κατά καιρούς. Χρησιμοποιώ μουσική που βρίσκω από το internet και τη συνδυάζω με πλάνα που τραβάω από ανθρώπους, την πόλη της Αθήνας και γενικά ότι κατεβάσει το κεφάλι μου. Κάνω δοκιμές και ότι βγει. Μέχρι στιγμής μπορώ να πω πως έχω λάβει θετικό feedback από όσους τα έχουν δει. Αυτό το διάστημα ετοιμάζω κάτι για το ομότιτλο ποίημα του βιβλίου.

Έχεις κάποιο motto ή φράση που σε εκφράζει απόλυτα;

Ναι. Όλη η ζωή πατάει πάνω στην καύλα. Καύλα του σώματος, της ψυχής, του μυαλού, του έρωτα και γενικά των συναισθημάτων. Θαρρώ πως αν σου λείπει αυτή, έχεις πεθάνει και δεν το ξέρεις!

Που μπορεί να βρει κανείς το βιβλίο σου;

Υπάρχει στα ράφια κεντρικών βιβλιοπωλείων. Ιανός (Αθήνα – Θεσσαλονίκη), Πολιτεία (Αθήνα), Πρωτοπορία (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα), Εν Αθήναις και Παρ’ ημίν (Αθήνα). Στην επαρχεία και οποιοδήποτε άλλο βιβλιοπωλείο το ζητάς και στο φέρνουν. Υπάρχει και στο eshop του εκδοτικού (https://goo.gl/B7DRcz).

Εσένα που μπορεί να σε βρει κανείς;

Έχω μια σελίδα στο facebook, στο Instagram , ένα site που ανεβάζω διάφορα. Αλλιώς σε κάποιο μπαρ της Αθήνας να μεθάω.

(Γέλια)

Ένα μήνυμα που θες να στείλεις πριν κλείσουμε αυτή τη συνέντευξη.

Ο κόσμος έχει γίνει μπουρδέλο και οι άνθρωποι σκατόψυχοι. Δεν αγαπάνε ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό. Να θυμάστε να αγαπάτε!
Καλή συνέχεια και ευχαριστώ.

Εμείς ευχαριστούμε.

Φωτογράφηση: B|S|O (https://www.facebook.com/ORESTlS?fref=ts)

«1:22» | Εκδόσεις Πνοή: https://goo.gl/B7DRcz

https://www.facebook.com/raphaelaretakis.officialpage
https://www.instagram.com/raphaelaretakis/
http://raphaelaretakis.com/




There are no comments

Add yours