παυλίδης. αγγελάκας

Αγγελάκας- Παυλίδης: Μια μεγάλη γιορτή στην Τεχνόπολη…

Γιάννης Αγγελάκας, Παύλος Παυλίδης. Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά. Οι μουσικές με τις οποίες μεγαλώσαμε. Οι στίχοι που αποστηθίσαμε, τραγουδήσαμε, γράψαμε σε θρανία, βιβλία και παγκάκια. Όσο μελό κι αν ίσως ακούγεται: τα νιάτα μας, τα χρόνια που μεγαλώσαμε.

Η συναυλία που έδωσαν την Παρασκευή 15 Σεπτεμβρίου στην Τεχνόπολή οι δυο σημαντικότερες μορφές αυτού που ονομάζουμε ελληνικό ή ελληνόφωνο ροκ ήταν για μένα μια βουτιά στην νοσταλγία. Ακόμη και αν δεν περιελάμβανε μόνο τραγούδια από προηγούμενες δεκαετίες. Ακόμη και αν ανάμεσα στους (10; 12; αν δεν κάνω λάθος) χιλιάδες παρευρισκόμενους υπήρχαν πολλοί (και πολύ) νεότεροι από εμάς τους mid-30s και αρκετούς μεγαλύτερους μας, που γνωρίσαμε (και δεθήκαμε με τον δικό μας ιδιαίτερο τρόπο) παλαιότερα αυτούς τους δυο ανθρώπους, αυτούς τους δυο «ποιητές».

Δεν ήταν, όμως, απλά ένα ταξίδι στο παρελθόν. Ήταν αντίθετα μια υπενθύμιση γιατί αγαπήσαμε αυτά τα τραγούδια ευθύς εξαρχής, μια προτροπή να ξαναπροσέξουμε τις προσωπικές δουλειές των τελευταίων χρόνων των δυο Θεσσαλονικιών, ήταν μια τεράστια γιορτή. Ήταν μια συναυλία που πιστεύω θα συζητιέται για αρκετό καιρό (ίσως ακόμη και χρόνια) σε μπαρ, καφέ, παραλίες και συναυλιακούς χώρους.

Ήταν μια συναυλία από εκείνες που κάνουν τον κόσμο να πηγαίνει ξανά και ξανά σε live…


Η αρχή έγινε με τον Παύλο Παυλίδη και τους- Β-Μοvies, που ξεκίνησαν με το «Aλλη μια μέρα» για να ακολουθήσουν επίσης από τις προσωπικές του δουλειές τα «Μαίρη», «Τόσο Κοντά», «Αντικαταπληκτικά», «Στοιχειωμένο Σπίτι» .

Το «Πάρε με Μαζί Σου» είναι το πρώτο μεγάλο highlight της συναυλίας ενώ «Η Τελευταία Φορά» και το «Καράβι», που ακολουθούν μας κρατάνε στον κόσμο των Σπαθιών.

Όταν ξαφνικά ο Παύλος λέει «Οh Captain, My Captain» o κόσμος εκρήγνυται καθώς για πρώτη φορά ανεβαίνει στην σκηνή ο Γιάννης Αγγελάκας. «Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι» και «Ζεστός Αέρας» είναι τα δυο κομμάτια που τραγουδάνε μαζί τα ινδάλματα των εφηβικών μας χρόνων με τον Παυλίδη στην συνέχεια να αναλαμβάνει να απογειώσει την συναυλία και να ανεβάσει τα ντεσιμπέλ.

«Θεριστές» και «Ό,τι Θες Εσύ» κάνουν τον κόσμο να χορεύει. Όλοι τραγουδάνε με μια φωνή το «Τώρα Αρχίζω και Θυμάμαι» ενώ το πρώτο πολιτικό μήνυμα έρχεται με τον «Κατάδικο», το οποίο ο Παύλος αφιέρωσε στην Ηριάννα.

Οι «Ρόδες» έτυχαν της uποδοχής που τους αξίζει από το κοινό ενώ όταν ο Παυλίδης αναγγέλλει πως «το επόμενο είναι παραγγελιά του Γιάννη (Αγγελάκα)» κανείς δεν νομίζω να περίμενε, πως θα ακουστεί το τραγούδι, που ο ηγέτης των Σπαθιών δεν παίζει σχεδόν ποτέ.

Κι όμως, οι πρώτες νότες του «Βασιλιά της Σκόνης» ακούγονται και αυτό που ακολουθεί πολύ δύσκολα περιγράφεται…

Ο Παυλίδης χορεύει, τραγουδάει, κάνει ως συνήθως τους λαρυγγισμούς, που έχουμε συνηθίσει. Μας θυμίζει το «Ατλαντίς», μας τονίζει πως ο δρόμος είναι το σπίτι μας και «Δεν έχει Τέλος» και μας χαρίζει για (πρόσκαιρο) αποχαιρετισμό το «Ένα παράξενο τραγούδι», όπου δίνει όλη του την ψυχή χορεύοντας .


Διάλειμμα ολίγων λεπτών και ο Αγγελάκας με τους 100οC καταλαμβάνουν την σκηνή και ξεκινάνε με το «Ακίνδυνο Τραγουδάκι» από Τρύπες γιατί όπως πολύ καλά ξέρουμε πια «είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί, Οι ονειροπόλοι, οι χαμένοι, οι τρελοί…»

Σήμερα ίσως πιο πολύ απο ποτέ…

Ακολουθούν κομμάτια από τις διάφορες προσωπικές δουλειές του Αγγελάκα («Δικαιοσύνη», «Αιρετικό», «Μόνο από τη Λύπη σου», «Είμαι Τυχερός», «Τηλεντρόγκες», «Μέσα μου ο Αέρας που Φυσά», «Πόθοι») ενώ οι διαφορετικές εκτελέσεις που επεφυλάσσει η μπάντα στο «Τρένο» από τις Τρύπες αλλά και στο «Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα» από την ομώνυμη κινηματογραφική ταινία επιδοκιμάζονται από το κοινό.

Πριν το «Νεάντερταλ» ο Αγγελάκας υπενθυμίζει την δολοφονία του Παύλου Φύσσα ενώ στην τριάδα «Σαράβαλο», «Σιγά μην Κλάψω» και «Από ‘δω και Πάνω» οι πιο νέοι fans (μου φάνηκε τουλάχιστον) τα δίνουν όλα.

Στην ακολουθία, όμως, «Δως μου Λίγη Ακόμα Αγάπη» και «Ακούω την Αγάπη», εμείς οι «γηραιότεροι» υπερέχουμε αν και μάλλον δεν υπήρχε κανείς εκείνη την στιγμή στην Τεχνόπολη, που να μην τραγουδάει.

Το κλείσιμο της συναυλίας φέρνει τον Παυλίδη ξανά στην σκηνή για να μοιραστούν τραγούδια. «Σπασμένη Πολυθρόνα» (Το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι…..), «Όλα είναι Δρόμος» (Η φωτιά, η γιορτή, η απώλεια, ο πόνος…), «Αμνησία» (Δεν ξεσηκώνομαι, δεν ψάχνω, δεν ξεσπάω…), «Μόνο Αυτό» (Μια ματιά σαν βροχή,
μια τελευταία προσευχή…) μας οδηγούν στον χαμό του εμβληματικού «Δεν Χωράς Πουθενά» ενώ η «Γιορτή» είναι η απόλυτη στιγμή του live με το κοινό να ουρλιάζει για την αγάπη, που άλλοτε είναι ταξίδι «από γιορτή σε γιορτή» και άλλοτε βασανιστήριο που σε σέρνει «από πληγή σε πληγή».

Αυτός ο κόσμος δεν είναι εύκολο να φύγει από το Γκάζι. Αντιθέτως «αναγκάζει» τους συντελεστές να επιστρέψουν στην σκηνή για 2 ακόμη κομμάτια. Στο πρώτο η συμμετοχή του Αγγελάκα είναι η μικρότερη δυνατή.

Κάθεται στην άκρη του πάλκου και παρακολουθεί αποσβολωμένος μάλλον τον κόσμο να τραγουδάει με όλη του την δύναμη το «Ταξιδιάρα Ψυχή». «Σας ευχαριστούμε πολύ» ψελλίζει και η συναυλία κλείνει (3,5 ώρες μετά την πρώτη νότα…) με το «Θα ανατέλλω» σε μια εκτέλεση, που κρύβει μέσα της ηλεκτρονικά στοιχεία, περάσματα από το «Ακούω την Αγάπη» και ψήγματα από «Επισκέπτες» ενώ ο Παυλίδης χορεύει πιο πολύ και πιο έντονα από εμάς που είμαστε κάτω από την σκηνή…

Φεύγουμε και ξέρουμε καλά τι θα γίνεται για πάντα ακόμη και όταν κάποιος θα νομίζει πως μας έχει πάρει την ψυχή…

Αυτή η γιορτή το έχει ριζώσει μέσα μας για τα καλά…

Υγ. H κεντρική φωτό από το ogdoo.gr




There are no comments

Add yours