Phil-Anselmo

Πως ο Phil Anselmo και οι Slayer με γύρισαν στο Λύκειο

To Heavy by the Sea μας γύρισε πολλά χρόνια πίσω..

Έβγαλα μεγάλο μέρος του Λυκείου με μια μπλούζα των Slayer και μια των Pantera. Είχα κι άλλες. Sepultura, Paradise Lost κλπ. Πότε κάτι πιο mainstream. Kάτι τύπου Ιron Maiden ή Οzzy..

To Show no Mercy των Slayer ήταν η πρώτη αυθεντική κασέτα που αγόρασα . Στα 14. Το Vulgar Display of Power των Pantera ήταν το πρώτο CD που έπαιξε μόλις απέκτησα το δικό μου hi-fi στο δωμάτιο μου. Στα 15. Το 2001 είχα αγοράσει (για 10.000 δραχμές) εισιτήριο για την συναυλία Slayer/Pantera στον Λυκαβηττό την δεύτερη ημέρα της προπώλησης. Όταν ακυρώθηκε, λόγω της 11ης Σεπτεμβρίου, για αρκετές ημέρες σκεφτόμουν μήπως δεν έπρεπε να επιστρέψω και εξαργυρώσω το εισιτήριο. Μήπως έπρεπε να το κρατήσω σαν ενθύμιο. Τελικά το εξαργύρωσα…

Έχω αγοράσει κομικς με την ιστορία των Pantera, έχω παρακολουθήσει κάθε ντοκιμαντέρ που έχει γυριστεί για την διάλυση τους και τα όσα ακολούθησαν την δολοφονία του κιθαρίστα Dimebag Darell. Έχω διηγηθεί την ιστορία τους σε οποιονδήποτε σχετικό ή άσχετο με τους Pantera, σε κάθε κοπέλα που έχω συνδεθεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μαζί της, ακόμα και στους γονείς μου παλαιότερα.

Είμαι fan λοιπόν. Είμαι οπαδός. Έχω γράψει όλα τα παραπάνω για να το κάνω απόλυτα και ξεκάθαρα σαφές. Δεν είμαι αντικειμενικός. Αυτό το κείμενο δεν είναι μια κριτική για το Heavy by the Sea Festival και εσύ που το διαβάζεις (αν δεν το ήξερες από την αρχή) το έχεις καταλάβει μέχρι τώρα.

Αυτό το κείμενο είναι μια υπενθύμιση πως όσα κουστούμια κι αν αγοράσεις, σε όσες γραβατωμένες συναντήσεις κι αν παραβρεθείς, σε όσα εργασιακά «παιχνίδια εξουσίας» κι αν σε αναγκάσουν οι καταστάσεις να συμμετάσχεις, πάντα θα έχεις μέσα σου εκείνο το παιδί με τα μακριά μαλλιά και τις μπλούζες των συγκροτημάτων στο Λύκειο.

Είναι μια υπενθύμιση πως όσες αγάπες κι αν έρθουν (και φύγουν), όσα τηλέφωνα κι αν κοπανήσεις καθώς τα κλείνεις στην δουλειά, όσες φορές κι αν βρίζεις γιατί θέλεις να φύγεις αλλά έχεις φτιάξει μόνος σου τα δεσμά σου, υπάρχει διέξοδος. Μπορείς να βάλεις τα ακουστικά σου και να τα ξεχάσεις όλα. Να τους αφήσεις όλους απέξω και να σκεφτείς τον εαυτό σου. Μπορεί με Pantera, μπορεί με Μάλαμα. Μπορεί με Happy Mondays. Με οτιδήποτε. Αρκεί να γυρίσεις εκεί: στο «παιδί». Στο Λύκειο. Πριν χτίσεις όλο αυτό που έχεις χτίσει γύρω σου…

Το φανταζόσουν αλλά δεν ήξερες αν μπορείς να το κάνεις. Στο θύμισαν οι Slayer και τα τραγούδια που αφιέρωσαν στον αδικοχαμένο Jef Hanneman. Tα riffs που είχες να ακούσεις από το Λύκειο. Οι κραυγές του κόσμου.

Κυρίως όμως όταν ο Phil Anselmo σε μια once in a lifetime στιγμή ανέβηκε στην σκηνή για να παίξει το Fucking Ηostile από το Vulgar Display of Power μαζί με τους Slayer. Kι ας μην μπορούσε να πιάσει απόλυτα τα φωνητικά, κι ας άσθμαινε ο Kerry King στην προσπάθεια του να παίξει το solo του Dimebag.

Tο «παιδί» ήξερε όλους τους στίχους…

Βλέπεις «to see, to bleed can not be taught…»

 

 

Υγ. Μόλις προστεθήκατε στον μακρύ κατάλογο εκείνων, στους οποίους έχω μιλήσει για την εμμονή μου αυτή. Πιθανώς να ανήκετε και σε αυτούς, που δεν ξέρουν καν ποιοι είναι οι Pantera. Αν ξέρετε να διαβάζετε, όμως, ανάμεσα στις γραμμές έχετε καταλάβει πως δεν είναι εκεί το θέμα…

 

 




There are no comments

Add yours