God Is An Astronaut

God lives in Outer Space (part I)

Tου Δημήτρη Βελοπετρόπουλου

Θα πας God is an Astronaut;» με ρώτησε η Β. «Παίζουν αρχές Νοέμβρη στο Αn».
-«Έλα ρε! Εννοείται πώς … όχι!! Ποιοι είναι αυτοί;;»

Την επόμενη μέρα είχα ήδη ξεχάσει το διαστημικό τους όνομα όπως και το επερχόμενο live τους. Ωστόσο, βιώνοντας εκείνη την περίοδο αρκετά έντονα ακόμα τον post rock-metal – κυρίως metal είναι η αλήθεια – παροξυσμό μου, ήταν θέμα χρόνου κάποια στιγμή να τους συναντήσω. Όπερ και εγένετο λίγες βδομάδες μετά.

Με το σκοτεινό intro του “End of the beginning” να βάζει τέλος στην αντίστροφη μέτρηση για την απογείωση, τις μελωδίες του “Αll is violent, all is bright” να συνοδεύουν το πέρασμα στα τελευταία στρώματα της ατμόσφαιρας και το “Far from refuge” να μεταφέρει το ταξίδι σε τοπία τα οποία μέσα από περιπλάνηση σε αστεροειδείς και γαλαξίες, οδηγούσαν σε κάτι γήινο και απόλυτα οικείο, αν και κάπως ξεχασμένο. Σε ένα κομμάτι εαυτού το οποίο σιγοκοιμάται αλλά υπάρχει και αν δε μπορείς να το ξυπνήσεις σίγουρα αξίζει να το νοσταλγήσεις. Και η μουσική των αδελφών Kinsella, των δημιουργών και ψυχών της μπάντας, είναι το κατάλληλο soundtrack για να θυμηθείς αλλά και να ατενίσεις μπροστά με μια αισιόδοξη διάθεση.

Ανεπιτήδευτο instrumental post-rock, λιτά κιθαριστικά και πιανιστικά αρπίσματα, αβίαστα ξεσπάσματα, ambient ατμόσφαιρα που σε κάποια σημεία αφήνει ψήγματα από electro με ένα διακριτικό χορευτικό feeling (ή μήπως είναι ιδέα μου;) όλα όμως φιλτραρισμένα υπό το πρίσμα της μελωδικότητας και της μουσικής ουσίας χωρίς κουραστικές επαναλήψεις και μακρόσυρτες συνθέσεις τραβηγμένες από τα μαλλιά – στοιχεία που για τις περισσότερες post-rock μπάντες φαίνεται πως είναι αυτοσκοπός. Τώρα μάλλον συνειδητοποιώ γιατί εκείνη την περίοδο τα τρία αυτά albums των God is an Astronaut έπαιζαν διαδοχικά σε γραφείο, σπίτι, αυτοκίνητο ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Φυσικά, μέχρι και ο τυφλός να δει, το live του Νοέμβρη του ’08 είχε περάσει ανεπιστρεπτί, ωστόσο ο καλός θεούλης εδέησε και οι Ιρλανδοί αστροναύτες του επισκέφτηκαν ξανά τα μέρη μας μόλις λίγους μήνες μετά, το Μάιο του ’09, όταν και προσεδαφίστηκαν σεμνά και ταπεινά – πού αλλού – στο Gagarin 205 για ένα live το οποίο τελικά μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα. Από τότε οι God is an Astronaut μας έχουν τιμήσει ξανά το 2011 (ίσως και κάποια άλλη φορά) ενώ έχουν κυκλοφορήσει άλλα δύο albums (τα Αge of the filth sun και Origins) τα οποία δε μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση – ιδίως το δεύτερο αν και δεν το άκουσα πάνω από δύο φορές για να είμαι ειλικρινής.

God_Is_An_Astronaut

Το τελευταίο διάστημα το ενδιαφέρον μου για τον post-rock ήχο έχει ατονήσει αρκετά. Δυσκολεύομαι να βρω post συνθέσεις που να μη με κάνουν να πλήττω καθώς οι περισσότερες προσπαθούν να αναπαράγουν το μοτίβο του κλιμακωτού οργασμού ο οποίος, στερούμενος έμπνευσης και πραγματικών μουσικών θεμάτων, μοιάζει στα μάτια μου προσποιητός ενώ εύκολα μπορεί να μετατραπεί σε μακρόσυρτο χασμουρητό, αντίστοιχο της διάρκειας του κομματιού. Έχω όμως πάντα μια ξεχωριστή θέση για εκείνα τα albums που παρέμειναν μετά το «κοσκίνισμα» στο οποίο ασυναίσθητα όλοι μας υποβάλλουμε σε βάθος χρόνου τα πράγματα που κάποτε μας άρεσαν, προκειμένου να ξεδιαλέξουμε τα κομμάτια εκείνα που με κάποιο τρόπο μπορούν να μας μιλήσουν ακόμα. Και σίγουρα ανάμεσα στα πρώτα που ξεδιαλέγουμε από την τραχιά επιφάνεια είναι οι μπάντες που κατάφεραν να σημαδέψουν έστω και πρόσκαιρα μια περίοδο της ζωής μας. Ίσως γιατί πάντα θα μας δίνουν το πρόσχημα να κρυφοκοιτάζουμε πίσω για άλλη μια φορά.

Προχτές όταν με ρώτησε ο Δ. αν θα πάμε God is an Astronaut το Σάββατο 8/11 στο Gagarin. δεν το σκέφτηκα πολύ. Αυτή τη φορά δεν έχω λόγο να τους αγνοήσω. Άλλωστε θα ’ναι και πάλι αρχές Νοέμβρη, όπως 6 χρόνια πριν..




There are no comments

Add yours