GOD2

God Lives in Outer Space (Part ΙΙ)

Του Δημήτρη Βελοπετρόπουλου

«Άραγε πόση … ανατριχίλα μπορεί να αντέξει κανείς;»

Το παραπάνω ερώτημα με ταλανίζει συνεχώς τις τελευταίες μέρες. Ωστόσο, δε με απασχολούσε καθόλου τη στιγμή που ανυποψίαστος έπαιρνα το εισιτήριο της συναυλίας των God is an Astronaut στα χέρια μου. Το μόνο που σκεφτόμουνα τότε ήταν ότι μετά από αρκετά live έβλεπα επιτέλους, ένα καλαίσθητο, ΚΑΝΟΝΙΚΟ εισιτήριο που δεν παρέπεμπε σε ετικέτα προϊόντος ούτε σε χαρτάκι προτεραιότητας που ξέβρασε το μηχάνημα σε κάποια δημόσια υπηρεσία ή τράπεζα.Αυτό από μόνο του αποτελούσε για μένα οιωνό ότι κάτι καλό θα ακολουθούσε το βράδυ του Σαββάτου. Και με αυτή τη θετική σκέψη κατηφόρισα λίγες ώρες μετά για να συναντήσω τους συνήθεις υπόπτους έξω από το στέκι της οδού Λιοσίων.

Λίγο μετά τις 9 και ο κόσμος είχε ήδη αρχίσει να μαζεύεται στα ενδότερα του Gagarin, γεγονός που δείχνει ότι δεν αδιαφόρησε για το opening act των δικών μας, Verbal Delirium. Άλλωστε το όνομα των Verbal είναι πλέον γνωστό στον prog χώρο καθώς έχουν ήδη δύο δίσκους στο ενεργητικό τους και συμμετοχές σε φεστιβάλ εκτός συνόρων. Με τον πιανίστα-τραγουδιστή Jargon στο κέντρο της σκηνής και τα υπόλοιπα 5 μέλη αμφιθεατρικά γύρω του, οι Verbal επικεντρώθηκαν στην πρώτη δουλειά τους “So close and yet so far away” του 2010 από όπου ξεχώρισα το ομώνυμο κομμάτι με το οποίο ξεκίνησαν το 40λεπτο set τους. Για να πω τη μαύρη αλήθεια, από παλιότερες ακροάσεις το prog/art/alt rock των Verbal Delirium δε με είχε κερδίσει και αυτή η άποψή μου δεν άλλαξε μετά το live. Σε αυτό ίσως συνετέλεσε το «θάψιμο» της κιθάρας έναντι των πλήκτρων και των πνευστών, καθώς και το ότι μου φάνηκαν σχετικά ψυχροί στη σκηνή και κάπως αποστασιοποιημένοι από τη σπουδαία μπάντα που θα τους ακολουθούσε. Αλλά αυτό είναι μια καθαρά υποκειμενική κρίση, την οποία μάλιστα δε φάνηκαν να συμμερίζονται πολλοί αφού το κοινό ήταν σχετικά ζεστό στα πιο ζωντανά σημεία των κομματιών τους. Κανείς πάντως δε μπορεί να αρνηθεί ότι οι Verbal Delirium είναι μια μπάντα με επαγγελματισμό, δουλεμένο ήχο και προσωπικό ύφος χωρίς να κάνουν εκπτώσεις σε τίποτα από τα τρία.

Μια "γεμάτη" βραδιά στο Gagarin

Μια “γεμάτη” βραδιά στο Gagarin

Αφού συνήλθαν τα μάτια μας από το έντονο blue light που για κάποιο ανεξήγητο λόγο μας στράβωνε καθ’όλη τη διάρκεια του τελευταίου κομματιού των Verbal, διαπιστώσαμε ότι ο χώρος μπρος και πίσω μας ήταν γεμάτος, ευτυχώς όχι ασφυκτικά, όπως και ο εξώστης. Ιδανικές οι συνθήκες λοιπόν. Γύρω στις 22:45 οι God is an Astronaut άρχισαν να καταλαμβάνουν σιγά σιγά τη σκηνή του Gagarin με τον Niels Kinsella να κάνει την εμφάνιση του τελευταίος, υπό τους ήχους του πιανιστικού intro του When Everything Dies και το μπάσο του να πλημμυρίζει το χώρο δίνοντας το σύνθημα για το πέρασμα στο κυρίως θέμα. Ο ήχος ογκωδέστατος και διαυγής από την αρχή. Οι βαριές κιθάρες με τις οποίες κτίζονταν σταδιακά οι δυναμικές του κομματιού με έκαναν να ψαρώσω. Κάτι που συνέβη και στο Τransmissions από το Origins (το δίσκο των GIΑA που υποτίθεται ότι μου άρεσε λιγότερο).

Στα All Is Violent, All Is Bright και Reverse World που ακολούθησαν είχα πλέον πειστεί ότι το live που παρακολουθούσα ήταν μακράν καλύτερο σε σχέση με το υποτονικό live που είχα δει στον ίδιο χώρο 5μισι χρόνια πριν. Δεν ήταν μόνο το ηχητικό μεγαλείο. Οι GIΑA έβγαζαν τρομερή ενέργεια πάνω στη σκηνή με τους αδερφούς Kinsella να δηλώνουν τις metal καταβολές τους ταλαιπωρώντας ασταμάτητα το σβέρκο τους και το «πολυεργαλείο» Jamie Dean, ο οποίος δεν ήταν παρών το 2009, να σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως είναι αυτός τελικά η ψυχή της μπάντας. Αυτή τη φορά τα προηχογραφημένα σημεία ήταν ελάχιστα – ο Dean φρόντισε γι’αυτό αναλαμβάνοντας τα synths, τις real-time λούπες και όχι μόνο. Δεν υπήρχαν προτζέκτορες και θεματικά βίντεο να αποσπούν την προσοχή από το stage. Ούτε ενοχλητικοί τύποι οι οποίοι προτίμησαν να πάνε σε live αντί για τη μπυραρία της γειτονιάς τους προκειμένου να συζητήσουν τα νέα της εβδομάδας. Αλλά ακόμα κι αν υπήρχαν τέτοιοι, οι GIΑA δεν τους άφησαν κανένα περιθώριο.

Γιατί ακόμα και ο πιο αδιάφορος δε γινόταν να μην παρασυρθεί από το performance των Echoes και Spiral Code όταν το χτύπημα από τα διπλά κιθαριστικά riffs των Kinsella/Dean διαδεχόταν ο χορός από τις electro λούπες που προγραμμάτιζε ο δεύτερος. Ένας Dean που έδειχνε να «ρουφάει» κάθε στιγμή παρακινώντας συνεχώς το έτσι κι αλλιώς φευγάτο κοινό να γίνει περισσότερο εκδηλωτικό (πόσο πια;;) Στην τριάδα που ακολούθησε η ανατριχίλα – για να το θέσω κομψά – που με συνόδευε από την αρχή του live έγινε ακόμα πιο έντονη. Στις πρώτες σειρές τα μαλλιά των παιδιών που στροβιλίζονταν ελικοειδώς πιστοποιούν ότι ανατριχίλα αντίστοιχη με τη δική μου ήταν διάχυτη παντού στο χώρο. Και κυρίως πάνω στη σκηνή. Calistoga με το επιβλητικό μεταλοriff στην εισαγωγή και τα ρομποτικά φωνητικά, Forever Lost από τα παλιά και η συγκίνηση που πρόσκαιρα πάει να δημιουργηθεί διακόπτεται βίαια όταν ο Dean παρατάει τα πλήκτρα για να χτίσει μαζί με τον Torsten Kinsella το φινάλε στις κιθάρες.

Γιατί το Σάββατο κανένας από τους 4 Ιρλανδούς δεν είχε όρεξη για νοσταλγία, μελαγχολία και άλλα παρόμοια ευγενή συναισθήματα. Ένα πράγμα ήθελαν να κάνουνε μαζί μας κι εμείς μαζί τους: Πάρτυ! Γι’αυτό και στο Worlds in Collision ο Dean δεν άντεξε και με ένα σάλτο έγινε ένα με τον κόσμο με τους μισούς γύρω του να χορεύουν και τους άλλους μισούς να χτυπιούνται.

O James Dean "βουτάει" στο κοινό

O James Dean “βουτάει” στο κοινό

Το From Dust to the Beyond με βρήκε να αναρωτιέμαι πόσα hits είναι δυνατό να έχει μια κατά βάση instrumental μπάντα. Για τους GIAA η απάντηση είναι πολλά και θα γίνουν ακόμα περισσότερα αν κρίνω από το δείγμα της νέας δουλειάς που μας έδωσαν και που όπως μας πληροφόρησαν θα κυκλοφορήσει τον επόμενο Απρίλη. Ένα βαρβάτο κομμάτι με βαρύ riff και prog ρυθμικά. Fire Flies and Empty Skies στο τέλος του κανονικού set, με τον κόσμο να συμμετέχει αλά-Maiden, τον Niels Kinsella να σολάρει στις 4 χορδές και το κομμάτι να μεταλλάσσεται από post σε heavy. Για encore κράτησαν Red Moon Lagoon (όπου είχαμε τη δεύτερη έφοδο του Dean στο σκληρό πυρήνα), την κομματάρα Suicide by Star πειραγμένη με δικασιές στα τύμπανα, παύσεις και διάχυτη για μια ακόμα φορά την εντύπωση ότι βρίσκεσαι σε metal συναυλία και, τέλος, Route 666 όπου το φινάλε του βρήκε το Dean να χοροπηδάει κάτω από το stage αγκαλιά με τον κόσμο, τους υπόλοιπους τρεις λαχανιασμένους πάνω στη σκηνή και όλους εμάς με ένα πλατύ χαμόγελο και μια ενδόμυχη επιθυμία αυτό που ζούμε να κρατήσει λίγο παραπάνω. Όχι φυσικά ότι κράτησε λίγο, 2 ώρες παρά ένα τέταρτο δεν είναι καθόλου λίγο. Έτσι κι αλλιώς, πόση … ανατριχίλα να αντέχαμε ακόμα;

Τι έβλεπαν οι GIAA απο την σκηνή

Τι έβλεπαν οι GIAA απο την σκηνή

Οι God is an Astronaut το Σάββατο, εκτός από το μυαλό μας, «έπαιξαν» με τα ίδια τους τα κομμάτια δίνοντας τους νέα διάσταση και κάνοντας μας να τα αγαπήσουμε ξανά. Ακόμα κι εκείνα στα οποία δεν είχαμε ποτέ δώσει τη δέουσα προσοχή. Και είναι σίγουρο ότι με το live αυτό όχι μόνο κέρδισαν νέους φίλους αλλά ξανακέρδισαν τους παλιούς. Τα παλικάρια δεν παίζουν post-rock ούτε τους ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Ο Torsten Kinsella σε μια πρόσφατη συνέντευξη του έδειχνε ξεκάθαρα προς τα πού θέλει να κατευθύνει τη μπάντα και τι να αφήσει χωρίς να ξανακοιτάξει πίσω. Πλέον δε μπορεί παρά να είναι ευχαριστημένος μιας και το προσωπικό του στοίχημα το έχει κερδίσει.

Μακάρι να συνεχίζει να το κάνει και να μας χαρίζει λαϊβάρες σαν αυτή του Σαββάτου. Πάντα τέτοια!

 

God Is an Astronaut Setlist Gagarin 205, Athens, Greece 2014

Υγ. Οι φωτογραφίες απο την επίσημη facebook page του συγκροτήματος




There are no comments

Add yours